Στις 14 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών σύνοδος που συγκάλεσε η Ρωσική Ομοσπονδία με θέμα τη «ρωσοφοβία». Ο κορυφαίος Αμερικανός ιστορικός Τίμοθι Σνάιντερ, ειδικός στην ιστορία της ανατολικής Ευρώπης κατά το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, έδωσε μια βαρυσήμαντη ομιλία (ολόκληρη η ομιλία στον ιστότοπο του Athens Review of Books, σε μετάφραση της Μιμής Βασιλάκη: δείτε τέλος κειμένου).
Ο συγγραφέας των «Αιματοβαμμένες χώρες. Η Ευρώπη μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν» και «Ο δρόμος προς την ανελευθερία. Ρωσία, Ευρώπη, Αμερική» (αμφότερα από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, σε μετάφραση του Ανδρέα Παππά) μάλλον έκανε τη σύνοδο που συγκάλεσε η Ρωσία περί «ρωσοφοβίας» να γυρίσει σε μπούμερανγκ εναντίον της.
Δεν χρειάζονται βέβαια ξένοι ιστορικοί για να δείξουν την (αυτο)καταστροφική πολιτική της πουτινικής Ρωσίας. Αρκούν το «ουκρανικό έθνος δεν υπάρχει» του ίδιου του Πούτιν, τα εγκλήματα πολέμου των ρωσικών στρατευμάτων, οι συστηματικές καταστροφές των ουκρανικών υποδομών. Χρειάζονται όμως ιστορικοί του διαμετρήματος του Σνάιντερ για να θέσουν όλα τα βασικά θέματα σε μια σειρά.
Κατά τον Σνάιντερ, «ο όρος “ρωσοφοβία” χρησιμοποιείται σε αυτό το σκηνικό για να προβάλλει τον ισχυρισμό ότι η ιμπεριαλιστική δύναμη είναι το θύμα, ακόμη και όταν η ιμπεριαλιστική δύναμη, η Ρωσία, διεξάγει έναν πόλεμο θηριωδίας. Αυτή ιστορικά είναι μια τυπική συμπεριφορά. Η ιμπεριαλιστική εξουσία απανθρωποποιεί το πραγματικό θύμα και ισχυρίζεται ότι η ίδια είναι θύμα. Οταν το θύμα (στην προκειμένη περίπτωση η Ουκρανία) αντιστέκεται ενάντια στην επίθεση, στη δολοφονία, στην αποικιοκρατία, η αυτοκρατορία λέει ότι το να επιθυμεί κάποιος να τον αφήσουν στην ησυχία του είναι παράλογο, μια ασθένεια. Αυτό είναι μια “φοβία”».
Παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το δεύτερο μέρος της ομιλίας του Σνάιντερ, το οποίο προέκυψε έπειτα από ερώτηση του Ρώσου αντιπροσώπου στον ΟΗΕ αναφορικά με τις πηγές του ιστορικού. Ο Σνάιντερ αναφέρει ότι προέρχονται κυρίως από την ίδια τη… Ρωσία, τους πολιτικούς της και τους ελεγχόμενους από το Κρεμλίνο δημοσιογράφους της.
Στεκόμαστε σε αυτό το σημείο: «Ο εκπρόσωπος της Ρωσικής Ομοσπονδίας θεώρησε σκόπιμο να αμφισβητήσει τα προσόντα μου. Θεωρώ ότι με τιμά αυτή η μομφή του ρωσικού κράτους, καθώς αποτελεί ένα πολύ δευτερεύον στοιχείο σε μια μεγαλύτερη επίθεση ενάντια στη ρωσική ιστορία και πολιτισμό».
Τέλος, «η αυτοκρατορία δεν έχει το δικαίωμα να λέει ότι μια γειτονική χώρα δεν έχει ιστορία. Ο ισχυρισμός ότι μια χώρα δεν έχει παρελθόν είναι γενοκτονική ρητορική μίσους».
Εδώ θα βρείτε ολόκληρη την ομιλία.
