Το περασμένο Σάββατο έγινε στη Θεσσαλονίκη μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με θέμα «η πόλη στην εποχή της meta-κανονικότητας».
Κάτω από το ραντάρ της δημοσιότητας, διακεκριμένοι επιχειρηματίες και εκπρόσωποι πολυεθνικών εταιρειών, νέοι στη μεγάλη πλειονότητά τους, συνήλθαν –με πρωτοβουλία ιδιωτικής δικηγορικής εταιρείας (NEXUS)– και συζήτησαν για το μέλλον της Θεσσαλονίκης μετά την επιδημία και υπό το πρίσμα των γεωπολιτικών μεταβολών στην ενδοχώρα της. Δεν συμβαίνει συχνά.
Ακούστηκαν ενδιαφέρουσες απόψεις, κατατέθηκαν εμπειρίες, έγιναν συγκρίσεις με το επιχειρηματικό περιβάλλον άλλων χωρών, ειπώθηκαν αλήθειες – απογοητευτικές για τις ελλείψεις υποδομών σε όλα τα επίπεδα και νοοτροπίες που την κρατούν καθηλωμένη.
Κοινή διαπίστωση: παρά την έλευση τα τελευταία χρόνια κάποιων μεγάλων επενδυτικών ομίλων, το αυξανόμενο ενδιαφέρον και άλλων επιχειρηματικών κολοσσών να βάλουν τα χρήματά τους, αλλά και την εύνοια της γεωγραφίας, η Θεσσαλονίκη παραμένει μια πόλη της εστίασης. Οπως αναφέρεται στα συμπεράσματα, «όλοι συμφώνησαν ότι η πόλη πρέπει να σπάσει τον φαύλο κύκλο της μιζέριας και να ανακτήσει την αυτοπεποίθησή της, γιατί έχει μια δυναμική ανάπτυξης που ενισχύεται από τη γεωγραφική της θέση και το καταρτισμένο και εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό της».
Είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω στη συζήτηση και νομίζω ότι εκείνο που πρέπει να συγκρατήσει κανείς είναι η βούληση των συμμετεχόντων για το ξεκίνημα μιας προσπάθειας δημιουργίας «ενός πεδίου γόνιμης συζήτησης γύρω από τον ρόλο της Θεσσαλονίκης στη νέα πραγματικότητα».
Είναι, κατά τη γνώμη μας, αυτό που σήμερα απουσιάζει από τη Θεσσαλονίκη. Ολοι βλέπουν τον «φαύλο κύκλο της μιζέριας», αλλά ο δημόσιος διάλογος «με σκοπό τη διαμόρφωση κοινής ατζέντας για τα ζητήματα που κρατούν στάσιμη την πόλη», απουσιάζει.
Οι επιχειρηματίες εμφανίστηκαν διατεθειμένοι να τον ανοίξουν και να τον ενισχύσουν με ανάλογες πρωτοβουλίες. Είναι επιτακτική μια τέτοια ανάγκη, αλλά δεν φτάνει μόνο η κινητοποίηση του επιχειρηματικού κόσμου. Θα χρειαστεί να αφυπνιστούν οι ελίτ της πόλης και να συζητήσουν συντεταγμένα για το μέλλον της, τώρα που οι άνεμοι πνέουν και πάλι ούριοι.
Μια τέτοια συστράτευση, βεβαίως, δεν ξέρω κατά πόσον θα είναι εύκολη, δεδομένου του πανθομολογούμενου ελλείμματος ηγεσίας υψηλού διαμετρήματος στην πόλη, με πρώτη την πολιτική, η οποία θα αντιλαμβάνεται τα μηνύματα των καιρών. Ολο και πιο συχνά ακούγεται από σοβαρούς ανθρώπους να λένε, με πικρία, ότι έφθασε η Θεσσαλονίκη σε σημείο να μην έχει έναν δημόσιο άνδρα ο οποίος θα σηκώσει το τηλέφωνο και η φωνή του θα ακουστεί στα κέντρα εξουσίας στην Αθήνα. Ακόμη κι έτσι, όμως, η πόλη καλείται να παίξει έστω με αυτή την ορχήστρα που έχει, υπακούοντας στα κελεύσματα των καιρών, για να παραφράσουμε τον Σεφέρη.
