Θα μπορούσε να είναι μια ψηφοφορία για το αυτονόητο. Μια ψηφοφορία ρουτίνας, αφού όλοι συμφωνούν πως μια εγκληματική οργάνωση –χαρακτηρισμένη έτσι από δικαστήριο– δεν έχει το δικαίωμα να εκπροσωπηθεί στη Βουλή, έστω και με ψευδώνυμο. Κατάφεραν όμως να τη μετατρέψουν σε κεντρικό ζήτημα της προεκλογικής εκστρατείας. Πώς το κατάφεραν; Με τον γνωστό τρόπο. Αρκεί να απελευθερώσεις τους δαίμονες της γελοιοκρατίας. Προτείνουν ένα νόμο βάσει του οποίου θα αποφασίσει το τμήμα του Αρείου Πάγου, το αρμόδιο για την έγκριση των ψηφοδελτίων, εθισμένο δηλαδή στη διεκπεραίωση μιας μάλλον τυπικής διαδικασίας. Ωσπου εμφανίζεται κάποιος κ. Κανελλόπουλος, πρώην αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο οποίος δηλώνει ανερυθρίαστα ότι θα ηγηθεί του ψηφοδελτίου του κυρίου Κασιδιάρη. Και σου λέει ο σοφός νομοθέτης: «Θες, γυρεύεις να έχουμε κάνα ατύχημα;». Και αποφασίζουν να τροποποιήσουν τον νόμο και να παραπέμψουν την απόφαση στην ολομέλεια του αρμόδιου τμήματος. Γιατί δεν το σκέφτηκαν απ’ την αρχή;
Το νομοσχέδιο φτάνει στη Βουλή. Και εδώ αρχίζουν τα πιο ωραία. Με την τιμητική εξαίρεση του ΠΑΣΟΚ, κανείς απ’ τους υπόλοιπους δεν δέχεται να το ψηφίσει. Ο κ. Τσίπρας δράττεται της ευκαιρίας για να εκφωνήσει έναν προεκλογικό λόγο εφ’ όλης της ύλης. Εκπροσωπεί την παράταξη που στη διάρκεια της δίκης οργάνωνε διαδηλώσεις για να μπουν οι ναζί στη φυλακή. Θα έμπαιναν, ούτως ή άλλως. Τώρα, όμως, βρίσκει πρόσχημα για να απέχει. Το πρόβλημά του δεν είναι ο Κασιδιάρης και η παρέα του. Το πρόβλημά του είναι ο Μητσοτάκης. Ποιος θυμάται ότι αν η καταδίκη του Κασιδιάρη δεν έχει τελεσιδικήσει το χρωστάμε στις καθυστερήσεις της τετραετίας Τσίπρα; Πώς θα πουλήσει, εξάλλου, τα ρετάλια της αντιφασιστικής του ιδεολογίας αν δεν έχει απέναντί του κάποιους φασίστες; Και φτάνει να πει ότι ο νόμος παραβιάζει το Σύνταγμα. Αρα συμφωνεί με τον κ. Κασιδιάρη. Η αρνητική ψήφος του κ. Βελόπουλου δεν προκαλεί απορίες. Είναι η μόνη ιδεολογικά συνεπής, αν και θα έπρεπε να μετρήσει την αντιπαλότητα των νεοναζί με τους χριστιανούς. Οσο για τον κ. Βαρουφάκη, εμπίπτει στην κατηγορία του «ελάτε τώρα». Αυτός θυμάται τις δόξες της πλατείας και προσδοκά ανάσταση νεκρών, μέρες που είναι. Το ΚΚΕ, εκτός πολιτικής ζωής, δεν μετράει.
Το ζήτημα είναι ότι ο Κασιδιάρης δεν χρειάζεται την ανοχή των φυλάκων του, που του επιτρέπουν να κάνει την προεκλογική του εκστρατεία από τις φυλακές. Του φτάνει το ξεχειλωμένο δημοκρατικό τόξο.
