Από τότε που θυμόταν τον εαυτό του ήθελε να γίνει γιατρός. Πιθανότατα έπαιξε ρόλο εκείνος ο παθιασμένος με το λειτούργημά του γιατρός από τους ορεινούς Σπαθαραίους της Σάμου, ο Σοφοκλής Κυριακού. Τον έβλεπε στα «πέτρινα» μεταπολεμικά και μετεμφυλιακά χρόνια, όταν η ρημαγμένη χώρα μας προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της, πεζό να κάνει διαδρομές ωρών, χειμώνα και καλοκαίρι, για να βρεθεί σε σπίτια ασθενών, στα Σκουρέικα, στα Κουμέικα, στο Νεοχώρι και αλλού. Ηταν πάντα εκεί όταν τον χρειάζονταν και τις περισσότερες φορές αρνιόταν να πάρει χρήματα από χήρες, ορφανά, ηλικιωμένους. Το πολύ πολύ να έφευγε με μια-δυο χούφτες αμύγδαλα ή όσπρια και μερικά αυγά. Με αυτό το πρότυπο βρέθηκε να σπουδάζει στο Ιατρικό Τμήμα της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων στη Θεσσαλονίκη εκείνος, ο πρωτότοκος γιος μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας, που περπατούσε τρεις ώρες σε κακοτράχαλα μονοπάτια για να φθάσει στο Γυμνάσιο Μαραθοκάμπου, έχοντας στον ώμο ένα μπογαλάκι με τα λιγοστά τρόφιμα της εβδομάδας (ένα καρβέλι ψωμί, ελιές, όσπρια, ίσως και λίγα ξερά σύκα)· που μελετούσε στο φως μιας λάμπας πετρελαίου· που πάντα είχε στο μυαλό του πώς να στηρίξει τα τέσσερα μικρότερα αδέλφια του ώστε ν’ ανοίξουν τα φτερά τους.
Στα μάτια της φάνταζε γίγαντας. Με το επιβλητικό παράστημά του, με την αστραφτερή στολή, το πηλήκιο και τις επωμίδες, με τις αφηγήσεις για τις στρατιωτικές αποστολές και τις πτώσεις με αλεξίπτωτο, με τη μετεκπαίδευσή του στο Λονδίνο. Δεν ήταν, όμως, μόνο τα επαγγελματικά επιτεύγματά του που τον κατέταξαν ανάμεσα στους (ελάχιστους) ήρωες των παιδικών της χρόνων αλλά και ο χαρακτήρας του: η ζεστασιά του με συγγενείς και φίλους, το χιούμορ και το τρανταχτό γέλιο του, ο τρόπος που συμπαραστεκόταν σε όποιους ζητούσαν τη βοήθειά του.
Ομως και οι ήρωες μεγαλώνουν και κλείνουν τον κύκλο τους. Ο δικός του έκλεισε πριν από λίγες μέρες στο Νέο Κοιμητήριο Γλυφάδας*. Τι μένει, τελικά, από μια τέτοια διαδρομή; Η αγάπη των συγγενών και των φίλων του, που θα τον θυμούνται όσο ζουν. Στα αυτιά της πρωτανιψιάς του θα ηχεί πάντα η τρυφερή του προσφώνηση, κάθε φορά που του τηλεφωνούσε ή τον επισκεπτόταν: «Καλώς το Στασάκι μας». Οσο για τους συγχωριανούς του; Το «Θεός σχωρέσ’ τον» θα το λένε ανυπόκριτα. Δεν πρέπει να υπάρχει καλύτερη υστεροφημία για έναν άνθρωπο από αυτό…
* Γεώργιος Μόρτζος, πυρηνικός γιατρός, 1940-2023.
