Αλήθεια; * «Στα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη απεικονίζονται οι χριστιανοί του σκιαθίτικου παραδείσου που συμμετέχουν στις θρησκευτικές γιορτές»; * Αυτό, αλήθεια;* Κι αυτό, όπως έγραψε καλός συνάδελφος σε έγκυρη εφημερίδα, εν αντιθέσει με κάποιους Γάλλους συγγραφείς του 19ου αιώνα (Κλοντέλ, Μπερνανός κ.ά.) «το έργο των οποίων διαπερνά ο καθολικός στοχασμός, η αγωνία, οι αμφιβολίες για τη χριστιανική πίστη…». * Ενώ ο Παπαδιαμάντης απλώς «απεικονίζει τους χριστιανούς του σκιαθίτικου παραδείσου». * Εκείνου του «παραδείσου» κι εκείνων των χριστιανών που έκαναν τον απολογητή της ταπεινής ζωής τους να γράψει: * «Σα νά ’χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου». *
Μπαίνουμε αύριο στο Μεγαλοβδόμαδο και τουλάχιστον για λίγες μέρες θα ακούσουμε επιτέλους από το ελληνικό ραδιόφωνο κανένα από εκείνα τα μεγάλα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και του Μίκη Θεοδωράκη που περιφρονούνται συστηματικά από τους ιδιωτικούς, τουλάχιστον, ραδιοφωνικούς σταθμούς. * Οι μουσικώς αμαθείς και αγροίκοι της ιδιωτικής μας ραδιοφωνίας δεν επιχωριάζουν μόνο σε εκπομπές ψιλοκαραγκιόζηδων και «σχολιαστών» της πλάκας. * Εδώ έχουμε επιτελικά στελέχη και αναλυτές * –εντός κι εκτός εισαγωγικών– * της πολιτικής επικαιρότητας και των κοινωνικών προβλημάτων, οι οποίοι επιδεικνύουν, λες, τον μουσικό επαρχιωτισμό τους πετώντας στην έναρξη της εκπομπής ένα ξένο, ροκάδικο με γκάζια κατά προτίμηση, και κάπου ενδιαμέσως ένα λαϊκό παλαιότερων δεκαετιών – και ροκάς και καρεκλάς, όχι αστεία. * Και απομένουν μόνο οι μέρες του Μεγαλοβδόμαδου, για τα προσχήματα κι αυτό, όχι τίποτ’ άλλο, * και ημέρες οδυνηρές αιφνίδιου πένθους, όπως πρόσφατα το τριήμερο για τα Τέμπη, για να ακούσουμε και κάτι πέραν των χαζοπόπ του ’80 και εικοσάδας ξένων επιτυχιών που παίζονται και ξαναπαίζονται και ματαξαναπαίζονται λες και χάθηκαν χιλιάδες άλλα του είδους τους * – εκείνο πια το «Τζολίν, Τζολίν» αισθάνεσαι όταν το ακούς λες και σου βάζουν να φας μακαρονάδα μετά από μακαρονοφαγία εβδομάδων. *
Προ καιρού, όταν πέθανε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου * –γεγονός στο οποίο ο ελληνικός Τύπος περίμενε κάνα δυο 24ωρα για να του προσδώσει τη σημασία που του άρμοζε * (αφυπνίστηκαν όταν είδαν την έκταση που του έδωσε ο ξένος Τύπος, ως συνήθως)– * τότε και μόνο τότε το ελληνικό ιδιωτικό ραδιόφωνο θυμήθηκε τον σπουδαίο αυτό συνθέτη και κάποιες από τις συνθέσεις του. * Εξανέστη τότε ο Σταύρος Ξαρχάκος κι έκανε δριμείες δηλώσεις * –με τις οποίες συμφώνησα εκθύμως, ενώ συνήθως παθαίνω φαγούρα διαβάζοντας Ξαρχάκο– * καυτηριάζοντας τον «επαρχιωτισμό των ΜΜΕ και της κοινωνίας μας γενικώς». * «Είναι ντροπή για το ελληνικό ραδιόφωνο να παίζει συνέχεια τα ίδια και τα ίδια», είπε τότε ο Παλαιός των Ημερών Ξαρχάκος μας, «και να θυμάται μόνο όταν πεθαίνει κάποιον, και μάλιστα με τόσο μεγάλη καριέρα». * Επαρχιωτισμός και πώς θα τον ξύσουμε από πάνω μας. *
«επαρχιωτισμός των ΜΜΕ και της κοινωνίας μας γενικώς».
Αφήστε τα παραμύθια! * Αφήστε ήσυχα τα παραμύθια! * «Κολοκύθια τούμπανα» λέμε, δεν λέμε «παραμύθια τούμπανα», αμάν πια. * (Αν και, τώρα που το γράφω, σκέφτομαι ότι υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στα παραμύθια και τα «τούμπανα». * Αναρωτηθείτε μόνο τι μας έχουν κάνει τα παραμύθια με τα οποία μας βομβαρδίζουν ακατάπαυστα οι συριζαίοι). * Το λιγότερο, εννοώ. *
Αναβάλλεται για μετά το Πάσχα η συνέχεια του Εξάψαλμου της Ανευθυνότητας που υποσχέθηκα την περασμένη Κυριακή. * Ναι, με τις αυτών Μεγαλειότητες τις Τηλεφωνικές Εταιρείες· * θα υπάρχει και μπόνους με καθηγητή, και μάλιστα ανώτατο διοικητικό στέλεχος του ΕΚΠΑ. * Εκεί να δεις επαγγελματική υπευθυνότητα. * Και πουλάει μάλιστα και πολλή μούρη από τα ΜΜΕ. * Εδώ κολλάει να το πεις: * Κολοκύθια τούμπανα!
