Είναι 24 χρόνων και αποτελεί το καλλιτεχνικό talk of the town. Οι παραστάσεις του εικαστικού δρώμενου «Goodbye, Lindita», που σκηνοθέτησε για την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, είναι ήδη sold out και θα συνεχιστούν και μετά το Πάσχα. Ονομάζεται Μάριο Μπανούσι, γεννήθηκε και μεγάλωσε έως τα έξι του χρόνια στην Αλβανία, ύστερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και σπούδασε υποκριτική. Η ιστορία του είναι μια επανάληψη των εκδοχών που έχουμε ξανακούσει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κοπάζουν η ένταση, η συγκίνηση, η εκτίμηση, ο, ευρύτερα, «διδακτικός» χαρακτήρας. Φτωχή οικογένεια, μετανάστες, η μητέρα δούλευε καθαρίστρια «από τις 5 τα ξημερώματα μέχρι τη νύχτα», τα τρία παιδιά πρόκοψαν. Οι αδελφές του σπούδασαν και εργάζονται στο Λονδίνο, ο Μάριο Μπανούσι, με τη δεύτερη εμφάνισή του, είναι ήδη περιζήτητος. Για καλό και για κακό αυτό. Ο κίνδυνος; Η γενική ανυδρία (ιδέες που «αυτοκτονούν» στη σκηνική πράξη) καθιστά τον νέο καλλιτέχνη πολύτιμο τροφοδότη. Οι προτάσεις πέφτουν ήδη βροχή. Και τότε, ο χρόνος, μπορεί, από σύμμαχος, να στραφεί εναντίον, να γίνει έννοια στερητική. Συμβαίνει.
Η «Ραγάδα» ήταν η πρώτη του θεατρική δουλειά (2022). Ερέθισμα, «μια εικόνα που είχε στο μυαλό του». Η μητέρα του (μαία, στη χώρα της) να προσπαθεί να τον γεννήσει. «Ραγάδα», εξηγεί, «είναι το αποτύπωμα που αφήνει στο σώμα η επιμονή, η πίεση που ασκεί από μέσα το έμβρυο καθώς μεγαλώνει και ζητάει να βγει έξω». Στο «Goodbye, Lindita», η πρώτη εικόνα ήταν ο θάνατος. Μια πρόσφατη ανάμνηση: «Η νεκρή μητριά μου, η Λιντίτα, στολισμένη με ανθούς, πιο όμορφη από ποτέ, με ανθρώπους γύρω της να την αποχαιρετούν». Τρεις ημέρες μετά πέθανε και ο πατέρας του.
Η απώλεια απέκτησε υπόσταση στο εικαστικό δρώμενο. Ο άηχος θρήνος κίνησε σαν υποδόριος ρυθμός γυμνά σώματα, τα εκτίναξε, τα ώθησε να «μιλήσουν».
Η απώλεια απέκτησε υπόσταση στο δρώμενο. Ο άηχος θρήνος κίνησε σαν υποδόριος ρυθμός γυμνά σώματα, τα εκτίναξε, τα ώθησε να «μιλήσουν». Μέσα σε ένα δωμάτιο εκτυλίσσονται όλα. Οχι ως δράση αλλά ως συναίσθηση. Ως βίωμα που αναπαράγεται και (μας) κατακλύζει. Βοηθούν και οι καιροί. Δεν επιδρά άραγε και ο περιρρέων σπαραγμός των Τεμπών; Το προσωπικό γίνεται οικουμενικό και αντίστροφα. Στο δωμάτιο, λοιπόν, ένας άντρας/σύζυγος, το νεκρό σώμα μιας νέας γυναίκας (ξεδιπλώνεται, εγκλωβισμένο, σε ένα κομό που μετατρέπεται σε κρεβάτι), μια μεγαλύτερη γυναίκα/μητέρα, νέες κοπέλες, όλοι κινούνται αργά, σχεδόν τελετουργικά. Ενα παράθυρο με φως από την αντίπερα όχθη, μια κουρτίνα που ανεμίζει, μια εικόνα της Παναγίας καλύπτει ένα άνοιγμα στον τοίχο, μια τηλεόραση που όλο και κάτι μεταδίδει κερδίζοντας την προσοχή της οικογένειας, η πόρτα ανοιγοκλείνει, μια ηλεκτρική σκούπα θα σαρώσει κάποια στιγμή τον χώρο. Η βάση ενός άλλου κρεβατιού γεμίζει νερό, βάπτιση και ξόδι, γέννηση και θάνατος, είσοδος και έξοδος, η κίνηση σημαδεύει ανεξίτηλα. Οι βαλκανικές ρίζες και οι χοϊκές καταβολές του Μάριο Μπανούσι, ακούσματα, γεύσεις, μυρωδιές, αισθήσεις, μουσικές διαφορετικές μεταξύ τους (κυριαρχεί το «Ρέκβιεμ» του Μότσαρτ), δίνουν «κλώτσο να γυρίσει», να «αρχινήσει» η αέναη αφήγηση του κόσμου. Χωρίς μια λέξη, μια κουβέντα. Μόνο βλέμματα και σώματα.
Μου φαίνεται ταιριαστός ο στίχος του, ψυχίατρου και ποιητή, Αλέξανδρου Μηλιά (από τη συλλογή «Κλαγγή των όπλων»): «Θα ξεχνάς να γράψεις, θα ξεχνάς να διαβάσεις,/ θα ξεχνάς να γράψεις και να διαβάσεις· ακόμα και να μιλήσεις θα ξεχνάς./ Θ’ αναγνωρίζεις τις λέξεις που είχες να δώσεις, θα προσπερνούν/ γύρω σου θολωμένα τα πλήθη, εμβρόντητος θα κοιτάζεις,/ το κλάμα σαν πέπλο θα σου κρύβει τα μάτια./ Οταν πλησιάζει το τέλος θα είσαι ένας από μας».
Αποχαιρετώντας τη Λιντίτα, είμαστε «ένας από αυτούς», είμαστε ανάμεσά τους.
