Οι προβλέψεις των δημοσκόπων επιβεβαιώθηκαν στις βουλγαρικές εκλογές της Κυριακής. Η κάλπη έβγαλε και πάλι αστάθεια και η χώρα βυθίζεται ακόμα περισσότερο στην αβεβαιότητα. Το γαϊτανάκι των εκλογών στη Βουλγαρία αναμένεται να συνεχιστεί με το στήσιμο κάλπης τον Οκτώβριο –έκτη φορά μέσα σε δύο χρόνια!– αλλά ούτε και για τότε προβλέπεται ανατροπή του σκηνικού. Η χώρα βρίσκεται εγκλωβισμένη στο ισχύον σύστημα της απλής αναλογικής που, όπως αποδεικνύεται, το μόνο που σίγουρα διασφαλίζει είναι η ακυβερνησία.
Το κεντροδεξιό κόμμα του Μπόικο Μπορίσοφ ήρθε πρώτο, με διαφορά 2% από τον δεύτερο κεντρώο και επίσης φιλοδυτικό συνασπισμό του Κίριλ Πέτκοφ, με το άκρως φιλορωσικό ακροδεξιό κόμμα «Αναγέννηση» να καταλαμβάνει την τρίτη θέση.
Ομως ουδείς θέλει να συμπράξει με κανέναν για να σχηματίσει μια βιώσιμη κυβέρνηση.
Ο συνασπισμός του Πέτκοφ έχει ξεκαθαρίσει πως δεν πρόκειται να συνεργαστεί με το κόμμα του Μπορίσοφ, αν δεν παραιτηθεί ή εκδιωχθεί από την ηγεσία του ο τελευταίος, τον οποίο καταγγέλλουν ως κλέφτη και λωποδύτη! Ο ιστορικός ηγέτης της Κεντροδεξιάς όμως αρνείται, επικαλούμενος τη λαϊκή νομιμοποίησή του και έτσι οι αναλυτές αποκλείουν συγκυβέρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων.
Αριθμητικά τα κουκιά μπορεί να βγουν για τον σχηματισμό κυβέρνησης μόνο στην περίπτωση που συνασπιστούν ο Μπορίσοφ, οι ημιθανείς πολιτικά σοσιαλιστές, το ακροδεξιό – φιλορωσικό κόμμα, και αυτό του γνωστού γελωτοποιού «Μπέπε Γκρίλο» των Βαλκανίων, Σλάβι Τριφόνοφ. Αλλά ένα τέτοιο συνονθύλευμα, ακόμα και αν υπό καθεστώς πιέσεων πετύχει κάποιον συμβιβασμό, θα έχει διαλυθεί σε λίγες εβδομάδες.
Οι εκλογές στη Βουλγαρία εκπέμπουν ανησυχητικά μηνύματα και προς τον Νότο, σ’ εμάς δηλαδή που οδεύουμε προς την κάλπη, με το σύστημα της απλής αναλογικής να είναι ο ρυθμιστής της σταθερότητας και στην πολιτική ατμόσφαιρα να αιωρείται, με τοξικό τρόπο, το ερώτημα αν και ποιος θα συμμαχήσει με ποιον ώστε να κυβερνηθεί η χώρα.
Η απλή αναλογική έχει αποδειχθεί ότι σπάνια διασφαλίζει κυβερνητική σταθερότητα και αυτό σε χώρες της Δύσης με ήρεμο πολιτικό κλίμα και ισχυρή παράδοση στις κομματικές συγκλίσεις.
Πέραν τούτου, υποσκάπτει και τα θεμέλια του κοινοβουλευτικού συστήματος, εμφανίζοντάς το ανίκανο να προσφέρει κυβερνησιμότητα και καλλιεργώντας ως εναλλακτική την παρουσία στο τιμόνι ενός ηγέτη με υπερεξουσίες, ο οποίος θα αποφασίζει για τα πάντα.
Ενα τέτοιο μοντέλο έχει αρχίσει δειλά δειλά να συζητείται λόγω του κοινοβουλευτικού αδιεξόδου στη Βουλγαρία, με τον θεωρούμενο ρωσόφιλο πρόεδρο της Δημοκρατίας Ράντεφ να διεκδικεί μεθοδικά αυτόν τον ρόλο, αποφασίζοντας, χωρίς να έχει το δικαίωμα από το σύνταγμα, για όλα. Η ακυβερνησία μια χαρά εξυπηρετεί τα σχέδιά του – και όχι μόνο τα δικά του…
