Δεν είναι να απορεί κανείς με τις θηριώδεις διαδηλώσεις και συγκρούσεις ή γενικώς με την ύστατη εκδήλωση κοινωνικής και ταυτοχρόνως πολιτικής ανυπακοής που συγκλονίζουν τη Γαλλία εδώ και εβδομάδες. Διότι σε αυτήν την έξοχη μεγάλη χώρα η επανάσταση δεν έχει ημερομηνία λήξεως, ποτέ. Δεν ξαναζεί, βεβαίως, η Γαλλία τον «Μάη του ’68», όταν την 29η του μηνός εκείνου της οργής και της επαναστατικής εξάψεως, ο κραταιός της πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ κατέφυγε εξουθενωμένος ψυχικά με ελικόπτερο και υπό άκρα μυστικότητα σε στρατιωτική βάση της Γαλλίας στο Μπάντεν-Μπάντεν της Δυτικής Γερμανίας.
Εκεί, ο διοικητής του στρατοπέδου, στρατηγός Ζακ Μασού, τον έπεισε να επιστρέψει στη Γαλλία. Την επομένη ο Ντε Γκωλ βρισκόταν στο Παρίσι, γνωρίζοντας ότι είχε τη στήριξη του γαλλικού στρατού, και σύντομα ήλεγξε την κατάσταση. Αλλά η εποχή του Ντε Γκωλ είχε περάσει. Οχι όμως και ο «γκωλισμός». Ισως γιατί επί της ουσίας δεν ήταν τίποτε άλλο από μία νέα εκδοχή του «βοναπαρτισμού». Εάν κανείς αναζητούσε κάποιο αντίστοιχο στην ελληνική πολιτική ζωή, με ευκολία θα το εντόπιζε στο σύνδρομο του «βενιζελισμού», που εξακολουθεί να ταλανίζει την Ελλάδα. Αλλες εποχές, άλλοι άνθρωποι και άλλα τα πολιτικά μεγέθη ασφαλώς στην εποχή μας. Ο σημερινός πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν προέκυψε λόγω αποσυνθέσεως της γαλλικής πολιτικής ζωής.
Διέθετε ο κ. Μακρόν εντυπωσιακό βιογραφικό σπουδών. Επιτυχημένος τραπεζίτης. Χρημάτισε υπουργός Βιομηχανίας, Οικονομίας και Ψηφιακής Πολιτικής από το 2014 έως το 2016, επί της προεδρίας του Φρανσουά Ολάντ. Ανθρωπος της εποχής, από κάθε άποψη. Πλην όμως μάλλον άμοιρος εμπειρίας πολιτικής. Αλλος ο τρόπος ενεργείας και διοικήσεως μιας επιχειρήσεως από έναν CEO. Τελείως διαφορετική υπόθεση η διακυβέρνηση των πολιτών μιας χώρας. Ο CEO λογοδοτεί στους μετόχους της εταιρείας από τους οποίους εξαρτάται η σταδιοδρομία του. Το μέλλον ενός πολιτικού εξαρτάται από το αίσθημα των πολιτών που τον ανέδειξαν στην εξουσία.
Ως Γάλλος, βεβαίως, που είναι ο κ. Μακρόν, πάσχει από το σύνδρομο του «βοναπαρτισμού». Θεώρησε ότι με την απόσυρση της πρώην καγκελαρίου Αγκελα Μέρκελ, ήρθε η ώρα να της Γαλλίας και του ιδίου να ηγηθεί της ενωμένης ούτως ειπείν Ευρώπης. Αλλά τον πρόλαβε ο κ. Τζο Μπάιντεν, ο γηραιός και ασταθής πρόεδρος των ΗΠΑ, που αξιοποιώντας τον μεγαλοϊδεατισμό του Ρώσου ομολόγου του, Βλαντιμίρ Πούτιν, σάρωσε στην κυριολεξία την Ευρώπη.
Η έκρυθμη κατάσταση ώθησε τον κ. Μακρόν να ζητήσει την «αναβολή» της επισκέψεως του βασιλικού ζεύγους της Βρετανίας στη Γαλλία. «Τι θλιβερή εικόνα για τη χώρα μας που δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια ενός αρχηγού κράτους», δήλωσε ο ηγέτης της ρεπουμπλικανικής αντιπολιτεύσεως Ερίκ Κλοτί.
Και η Γερμανία διέρχεται φάση μεγάλης κοινωνικής αναταραχής. Αλλά επεφύλαξε λαμπρότατη υποδοχή στον βασιλέα Κάρολο Γ΄ και στη σύζυγό του Καμίλα. Για πρώτη φορά από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η επίσημη υποδοχή από το προεδρικό ζεύγος της Γερμανίας, με παρουσία στρατιωτικού αποσπάσματος, έγινε στην Πύλη του Βρανδεμβούργου.
