Στην Αθήνα λίγοι Ευρωπαίοι πολίτες μπορούν να οδηγήσουν χωρίς να υποφέρουν. Οσο στερεότυπο και αν ακούγεται, η κατάσταση στους αθηναϊκούς δρόμους είναι αυτή της απόλυτης αναρχίας. Δεν είναι φυσικά κάτι καινούργιο, πάντα έτσι ήταν. Αλλά φαίνεται ότι επιδεινώνεται η κατάσταση, καθώς τα αυτοκίνητα πληθαίνουν και ο έλεγχος απουσιάζει παντελώς.
Χιλιάδες οδηγοί που αναγκαστικά οδηγούν στην Αθήνα αντιμετωπίζουν καταστάσεις που δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζουν αν ζούσαμε σε μια στοιχειωδώς ευνομούμενη κοινωνία. Θεωρώ πως είναι κοινή εμπειρία, πως σχεδόν σε κάθε φανάρι μεγάλης λεωφόρου (π.χ. Βουλιαγμένης, Κηφισίας κ.λπ.) θα περάσουν 1-3 αυτοκίνητα με κόκκινο φανάρι. Αυτό συμβαίνει διαρκώς και συμβαίνει γιατί δεν υπάρχει κανένας έλεγχος και καμία επίπτωση για τους εγκληματικώς παρανομούντες.
Η κουλτούρα της πόλης είναι και η ποιότητα της οδήγησης. Εχω ακούσει σχόλιο από Γερμανό οδηγό στην Αθήνα πως οδηγώντας στην ελληνική πρωτεύουσα έχει κανείς την εντύπωση πως δέχεται επιθέσεις από παντού: από άλλα αυτοκίνητα που βγαίνουν από παράδρομους, πάρκινγκ πολυκατοικιών, αδιέξοδα ή απλώς παραβιάζοντας φωτεινούς σηματοδότες. Από μηχανάκια, παπάκια, μηχανές μεγάλου κυβισμού, ντελιβεράδες και κούριερ, που θεωρούν ότι εξαιρούνται του ΚΟΚ. Σε αυτά ας προσθέσουμε τα λεωφορεία που αναγκάζονται να βγουν στη μεσαία λωρίδα γιατί κάποιος έχει σταματήσει με αλάρμ δεξιά. Και ας δούμε και τους ποδηλάτες και τα πατίνια, που έχουν όλη την καλή πρόθεση αλλά πάσχουν από άγνοια κινδύνου.
Η Αθήνα είναι η πρωτεύουσα της παρανομίας που κατοικείται από εκατοντάδες χιλιάδες οδηγούς που πιστεύουν ακράδαντα πως αφενός οι νόμοι είναι για τους άλλους και αφετέρου ότι τα ατυχήματα δεν πρόκειται ποτέ να ανατρέψουν τη δική τους καθημερινότητα. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά τη χρήση των κινητών τηλεφώνων ή τα σαράβαλα αυτοκίνητα ή τα χιλιάδες αυτοκίνητα που δεν περνούν από έλεγχο, έχουμε σταδιακά μια πληρέστερη εικόνα για την καθημερινότητα σε έναν αθηναϊκό δρόμο.
Φυσικά, δεν μπορούμε να παραλείψουμε το βάρβαρο κλείσιμο κεντρικών δρόμων για κάθε ομάδα διαμαρτυρομένων. Πώς να μη σκεφτεί κανείς ότι η Αθήνα χρειάζεται μια εξαρχής διαπαιδαγώγηση και έναν αυστηρό έλεγχο για να μάθουμε να κυκλοφορούμε στους δρόμους. Και όχι μόνο ως οδηγοί, αλλά και ως πεζοί. Οι οδηγοί μάς περιφρονούν όταν περπατάμε, αλλά και εμείς ως πεζοί περπατάμε όπως οδηγούμε και το αντίστροφο. Προσέξτε πόσοι πεζοί περπατούν στο οδόστρωμα ακόμη και όταν τα πεζοδρόμια είναι άνετα.
