Η εικόνα είναι πλέον γνωστή. Ο δήμαρχος της Φλωρεντίας, Ντάριο Ναρντέλα, επιτίθεται σε έναν βάρβαρο –ακτιβιστή τον αποκαλούν τα ΜΜΕ– που προσπάθησε με μπογιά να προκαλέσει ζημία στο ιστορικό Παλάτσο Βέκιο. Και ο δήμαρχος δεν αρκέστηκε σε αυτό. Στη συνέχεια, πρωταγωνίστησε στην αποκατάσταση της προκληθείσας ζημίας στο ιστορικό μνημείο. Σε γραπτή δήλωσή του τόνισε: «Η επίθεση στην Τέχνη, στον Πολιτισμό και στην ομορφιά –που είναι αβοήθητα μπροστά στη βία και δημιουργούνται για το καλό της ανθρωπότητας– δεν μπορεί ποτέ να δικαιολογήσει τη μάχη για ένα σκοπό, ακόμα και τον πιο αποδεκτό».
Ο ακτιβισμός είναι μια μορφή πολιτικής δράσης που ξεφεύγει από τις συνήθεις δραστηριότητες των συστημικών κομμάτων. Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα συλλογικοτήτων και των κινημάτων κοινωνικής κριτικής, που σε τελική ανάλυση θεωρούν τον καπιταλισμό υπεύθυνο για όλα τα δεινά της ανθρωπότητας. Πολλές φορές τα όρια μεταξύ ακτιβισμού και τραμπουκισμού δεν είναι ξεκάθαρα, ενώ άλλες φορές ο ακτιβισμός οδηγεί κατευθείαν στη βαρβαρότητα, όπως στην προχθεσινή περίπτωση της Φλωρεντίας. Πριν από λίγο καιρό στη Ρώμη, γνωστός πίνακας του Βαν Γκογκ, καλύφθηκε με σούπα μπιζελιού από τους λεγόμενους ακτιβιστές. Μάλλον πιο δόκιμη είναι η λέξη «βάνδαλοι».
Ολοι αυτοί δεν προσπαθούν απλώς να στρέψουν τα φώτα της δημοσιότητας στα αιτήματά τους και στις απόψεις τους. Θέλουν να δείξουν και την περιφρόνησή τους σε ό,τι αποκαλούμε πολιτιστική κληρονομιά, σε ό,τι δημιούργησαν, πριν από πολλούς αιώνες, φωτισμένες προσωπικότητες των Γραμμάτων και των Τεχνών. Προσπαθούν με αυτές τις καταστροφικές συμπεριφορές να αποδείξουν πως όλα τα σπουδαία έργα που διασώθηκαν μέσα στον χρόνο, είναι για αυτούς ασήμαντες δημιουργίες που μπορεί να βεβηλωθούν για να προβληθούν τα οικολογικά και τα άλλα αιτήματά τους. Δεν είναι θυμωμένοι –μια λέξη της μόδας– είναι απλώς βάρβαροι. Τα μέσα που χρησιμοποιούν, ακυρώνουν τις «καλύτερες» προθέσεις τους, αν και αυτές οι προθέσεις δεν είναι και τόσο καθαρές.
Να υποθέσω πως αν συνέβαινε στην Ελλάδα ένα παρόμοιο, αποτρόπαιο περιστατικό, θα ακούγονταν πολλές φωνές που θα ζητούσαν να ακούσουμε τι θέλουν να μας πουν τα «παιδιά» και να αναζητήσουμε τις δικές μας ευθύνες για τις δικές τους «ανησυχίες».
