Σχεδόν κάθε φορά που μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, κάθε φορά που οδηγούμε αυτοκίνητο, μας περνάει αστραπιαία απ’ το μυαλό η ιδέα ενός πιθανού ατυχήματος. Εκεί έξω, στους δρόμους, ο ένας πλάι στον άλλο, πίσω από τον άλλο, αυτοκίνητα και μηχανάκια μαζί, με πεζούς να διασχίζουν άναρχα πολλές φορές το οδόστρωμα, έχουμε έρθει πολύ κοντά σε ένα ατύχημα. Οχι σπάνια, το έχουμε ζήσει κιόλας.
Κάθε φορά που μπαίνουμε στο αεροπλάνο, ή σε κάθε βίαιη ανατάραξη, μας περνάει απ’ το μυαλό, έστω και στιγμιαία, ότι μπορεί να συμβεί το μοιραίο. Στον αέρα είσαι, χιλιάδες πόδια ψηλά, τι πιο φυσικό από το να χάσεις την ψυχραιμία σου ως επιβάτης;
Ακόμα και όταν επιβιβάζεσαι σε ένα πλοίο, όταν έχει πολλά μποφόρ, το ανακλαστικό σου λέει ότι μπορεί κάτι κακό να συμβεί. Τσεκάρεις το κατάστρωμα χωρίς να το πεις σε κανέναν, τσεκάρεις τις σωστικές λέμβους, τις εξόδους διαφυγής – για καλό και για κακό.
Αυτά είναι σκέψεις και φόβοι (ή φοβίες) που αποκλείεται μάλλον να σε πιάσουν όταν επιβιβάζεσαι σε ένα τρένο. Μπορεί αυτή η αντίληψη να είναι λάθος εντέλει (αποδείχθηκε με τον χειρότερο τρόπο ότι είναι λάθος, τουλάχιστον στη χώρα μας), όμως έχει μια λογική: είναι ένα μεταφορικό μέσο που αγκιστρώνεται πάνω σε μια ράγα. Μια σταθερή, μεταλλική ράγα από την οποία το τρένο (υποτίθεται ότι) δεν ξεφεύγει ποτέ. Ναι, υπάρχουν και οι εκτροχιασμοί, αλλά συμβαίνουν σπάνια, ίσως ακόμα πιο σπάνια από τα αεροπορικά δυστυχήματα και τα ναυάγια.
Περισσότερο από ποτέ, οι άνθρωποι που επιβιβάστηκαν στην αμαξοστοιχία 62, όπως μάθαμε να τη λέμε μετά την τραγωδία, ήταν κάτι περισσότερο από βέβαιοι ότι τη ζωή που άφησαν προσωρινά στην πλατφόρμα του ενός σταθμού, θα την ξαναπιάσουν στην πλατφόρμα του άλλου σταθμού, του σταθμού του προορισμού τους. Και όμως, η ζωή τους κόπηκε βάναυσα πάνω σε αυτό το τρένο.
Το δυστύχημα των Τεμπών είναι, από αυτή την άποψη, ο ορισμός της απόλυτης ανασφάλειας. Οταν μπορεί να συμβεί κάτι όπως αυτό που συνέβη, και έτσι όπως όλες αυτές τις ημέρες αποκαλύπτονται απίστευτες αστοχίες και ελλείψεις, κακοτεχνίες και ατασθαλίες στους ελληνικούς σιδηροδρόμους, τα Τέμπη, με τους 57 παράλογα και άδικα χαμένους συμπολίτες, ήρθαν να επιβεβαιώσουν ένα (ακόμα) σφοδρό αίσθημα ανασφάλειας σε αυτή τη χώρα. Η έκφραση «πάει τρένο» μπορεί πια να εγκαταλειφθεί ως ανακριβής…
Ακούμε ότι τελευταία στους συρμούς του ηλεκτρικού και του μετρό, τα πρώτα βαγόνια καταφτάνουν στους σταθμούς σχεδόν άδεια. Οι επιβάτες έχουν όλοι στοιβαχτεί στα πίσω βαγόνια. Ακουσαν ότι όσοι σώθηκαν στα Τέμπη βρίσκονταν στα πίσω βαγόνια. Ποιος να τους κατηγορήσει γι’ αυτή τους την ανασφάλεια;
Η ίδια η χώρα, η Ελλάδα, είναι η ιστορία όχι μόνο «χαμένων ευκαιριών» αλλά και μιας διαρκούς, αέναης ανασφάλειας, ακόμα και στα πλέον στοιχειώδη και σίγουρα.
