Το φόρεμα που η 24χρονη Δήμητρα Καπετάνιου είχε αγοράσει για την ορκωμοσία της ως πτυχιούχου νηπιαγωγού τον περασμένο Ιούνιο. Οι παρτιτούρες της 26χρονης Ελισάβετ Χατζηβασιλείου και τα παιχνίδια της Νάμπια, της τυφλής γατούλας της. Ο Αχαιμενίδης πολεμιστής, φτιαγμένος από ανακυκλωμένα υλικά, δώρο φίλου, πάνω στο γραφείο του 48χρονου Ανδρέα Παυλίδη. Το μακό μπλουζάκι του 23χρονου Κυπριανού Παπαϊωάννου από τη θητεία του ως καταδρομέα. Τα νομικά βιβλία και οι σημειώσεις του 22χρονου Γιώργου Παπάζογλου. Το κασκόλ της Αναγέννησης Καρδίτσας, αγαπημένης ομάδας του 20χρονου Αναστασίου Κουτσόπουλου. Οι φωτογραφίες της 28χρονης Ελπίδας Χούπα από τις συμμετοχές της στις συναυλίες της Πολυφωνικής Χορωδίας Πάτρας. Η παραδοσιακή στολή που ο 23χρονος Νικήτας Καραθεοδώρου φορούσε στις χορευτικές παραστάσεις του Πολιτιστικού Οργανισμού Μυγδονία. Η χειροποίητη κάρτα που οι γιοι της 36χρονης Λένας Δουρμίκα τής χάρισαν σε κάποια γενέθλια. «Μαμά, σ’ αγαπάμε»…
Πενήντα επτά άνθρωποι άφησαν την τελευταία τους πνοή στα Τέμπη, αλλά τα σημάδια της παρουσίας τους είναι ακόμη ορατά, απτά, για τους γονείς, τους συντρόφους, τα αδέλφια, τους φίλους τους· ακανθώδες σύνορο ανάμεσα στο δικό τους «επέκεινα» και στο «εδώ» της ζωής που συνεχίζεται.
Ακουσα χθες τον πατέρα μιας νέας κοπέλας που επέβαινε στο μοιραίο τρένο και ανασύρθηκε νεκρή να λέει σε τηλεοπτική εκπομπή πως τρέμει στη σκέψη ότι σύντομα, με τη σύζυγο και τα άλλα δύο παιδιά τους, θα πρέπει να γυρίσουν το κλειδί στην πόρτα του διαμερίσματός της και να αντικρίσουν τα πράγματά της. Τα λόγια του δεν έχουν φύγει στιγμή από το μυαλό μου. Ακριβώς έτσι είναι. Οταν χάνουμε έναν άνθρωπο –ειδικά με τόσο βίαιο και αναπάντεχο τρόπο– η κηδεία δεν είναι ποτέ μία. Τον κηδεύουμε για καιρό. Καθημερινά. Κάθε φορά που βλέπουμε τα αντικείμενα που χρησιμοποιούσε και τα ρούχα του, που δεν θα πάρουν ποτέ ξανά το σχήμα του. Πώς να μεταβολιστεί τόσος πόνος; Ξεπερνιέται, άραγε, ποτέ;
Στη μνήμη εκείνων που χάθηκαν και ως ελάχιστη ένδειξη ενσυναίσθησης σε όσους είδαν τους αγαπημένους τους ανθρώπους να γίνονται ιστορία, πρέπει να πέσει φως στα τραγικά γεγονότα της 28ης Φεβρουαρίου. Οχι με όρους μικροπολιτικής και καπηλείας των θανάτων, αλλά με καθαρή ματιά να γίνει αποτίμηση όσων συνέβησαν, απόδοση ευθυνών για λάθη και παραλείψεις και σχεδιασμός για το μέλλον. Για να αλλάξει, επιτέλους, κάτι. Για να μην υπάρξουν άλλα θύματα.
