Με αφορμή την απόφαση του Κώστα Καραμανλή να αποχωρήσει από τον κοινοβουλευτικό βίο, ακούστηκαν και γράφτηκαν και πάλι σχόλια που μηδένιζαν την πρωθυπουργική παρουσία του στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας. Κάτι ανάλογο συνέβη και με την περίπτωση του Γιώργου Α. Παπανδρέου. Και αυτός διαπίστωσε πως είχε, από την άλλη πλευρά, την ίδια αντιμετώπιση με αυτήν του προκατόχου του στον πρωθυπουργικό θώκο. Κατεδαφιστική κριτική.
Η ισοπεδωτική απο- τίμηση των πεπραγμένων ενός ηγέτη είναι εύκολη, γιατί είναι απαλλαγμένη από τη βάσανο της κριτικής σκέψης.
Η πολιτική ζωή όμως δεν είναι μαύρο – άσπρο. Είναι πολύχρωμη με πολλές αποχρώσεις και γι’ αυτό είναι και συναρπαστική. Η γενική εικόνα δεν θα πρέπει να εξαφανίζει το θετικό έργο αυτών που κρίνονται. Αναμφίβολα η πρωθυπουργική θητεία του Κώστα Καραμανλή χαρακτηρίστηκε από το θηριώδες έλλειμμα το οποίο άφησε αποχωρώντας από την εξουσία. Αυτό σκέπασε όλη την πορεία του. Κι όμως, επί των ημερών του προχώρησαν μια σειρά από αποκρατικοποιήσεις που μέχρι τότε αποτελούσαν ταμπού για την ελληνική κοινωνία. Ποιος θα φανταζόταν πως η «Ολυμπιακή Αεροπορία», που στοίχιζε ετησίως πολλά δισ. στους φορολογουμένους, θα περνούσε σε χέρια ιδιωτών; Κι όμως έγινε. Για να μην αναφερθώ στον ΟΤΕ και στην έλευση της COSCO. Το να αφήνουμε τη μεγάλη εικόνα να επισκιάζει τα πάντα οδηγεί πολλές φορές σε αδικίες. Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου γνώρισε κι αυτός απηνή κριτική κυρίως για το πώς διαχειρίστηκε την κρίση τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησής του. Υποτίμησε το μέγεθος του προβλήματος και υπερεκτίμησε τις ικανότητες της κυβέρνησής του να το επιλύσει. Κι όμως, ήταν ο ίδιος που καθιέρωσε τη διαφάνεια στη λειτουργία του ελληνικού Δημοσίου (βλ. «Διαύγεια») και αποπειράθηκε να εφαρμόσει το OpenGov, μια διαδικασία που υπονομεύθηκε τελικά από το ίδιο το κόμμα του. Η κυβέρνησή του έκανε θετικές κινήσεις στον χώρο της Παιδείας και επί των ημερών της ξεκίνησε η προσέγγιση της Ελλάδας με το Ισραήλ. Τέλος, έχει ένα σοβαρό ελαφρυντικό για την κρίση: ήταν μια κατάσταση πρωτόγνωρη για όλη την Ευρωζώνη.
Η ισοπεδωτική αποτίμηση των πεπραγμένων ενός ηγέτη είναι εύκολη, γιατί είναι απαλλαγμένη από τη βάσανο της κριτικής σκέψης. Είναι και βολική, γιατί πάντα τα εξιλαστήρια θύματα φορτώνονται και τις αμαρτίες πολλών άλλων.
