Οταν ο κ. Κώστας Καραμανλής εξελέγη πρόεδρος της Ν.Δ τον Μάρτιο του 1997, σε ηλικία 41 ετών, το κόμμα του οποίου ανέλαβε την ηγεσία περνούσε από φάση βαθύτατης και παρατεταμένης κρίσεως. Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981 και η εικοσαετής διακυβέρνηση της χώρας από τον Ανδρέα Παπανδρέου και στη συνέχεια από τον κ. Κώστα Σημίτη είχαν αποδιοργανώσει τη λεγομένη «Κεντροδεξιά».
Υπήρχε βέβαια πάντα η υποφώσκουσα άβολη συγκατοίκηση μεταξύ της παραδοσιακής Δεξιάς και των Φιλελευθέρων, που οξύνθηκε σε επικίνδυνο βαθμό με την ανάδειξη του Κων. Μητσοτάκη στην προεδρία της Ν.Δ. και στην πρωθυπουργία αργότερα.
Είχε βεβαίως προηγηθεί μια ανηλεής αντιπαράθεση του Ευ. Αβέρωφ –εκ των Φιλελευθέρων προερχομένου– με τον μετριοπαθή και συντηρητικό πολιτικό Γεώργιο Ράλλη. Και εντέλει ολοκληρώθηκε με τη μετωπική αντιπαράθεση του πρωθυπουργού Μητσοτάκη με τον τότε υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά, λόγω του Μακεδονικού ζητήματος.
Η εκλογή του Μιλτιάδη Εβερτ στην ηγεσία του κόμματος, μετά την ήττα της Ν.Δ. στις εκλογές του 1993 και την παραίτηση του Κων. Μητσοτάκη από την ηγεσία του κόμματος, έφερε στο πολιτικό προσκήνιο εκ νέου τη «λαϊκή Δεξιά».
Αλλά η εποχή είχε αλλάξει. Το «αρχέγονο» ΠΑΣΟΚ μετεξελίχθηκε σε «εκσυγχρονιστικό» με πρόεδρο και πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη. Μια νέα αστική τάξη είχε δημιουργηθεί και ταυτοχρόνως μια ελίτ εξοικειωμένη, υποτίθεται, με τα ευρωπαϊκώς κρατούντα.
Ετσι προέκυψε η ανάγκη «επιστρατεύσεως», στην κυριολεξία, του Κώστα Καραμανλή και η ανάδειξή του στην προεδρία της Ν.Δ. Ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως επί μία επταετία διέτρεξε κατ’ επανάληψη απ’ άκρου εις άκρον την Ελλάδα και επέτυχε να αμβλύνει τις αντιθέσεις και τις αντιπαλότητες, που είχαν ταλανίσει την Κεντροδεξιά.
Υπήρξε ο εκφραστής μιας Δεξιάς οικτίρμονος. Δεν είχε ανάγκη να αποδείξει τίποτε, όπως συμβαίνει με τους Φιλελευθέρους και την Ακρα Δεξιά. Αψογη υπήρξε η συνεργασία του με την κ. Ντόρα Μπακογιάννη, που τελικώς ήταν η υπουργός η οποία δεν του δημιούργησε κανένα πρόβλημα, όταν ασκούσε την πρωθυπουργία.
Επανέφερε τον κ. Γιώργο Σουφλιά στην κυβέρνηση, τον οποίο είχε διαγράψει παλαιότερα, και συνεργάσθηκε στενότατα μαζί του. Το κυριότερο, επανένταξε τον κ. Σαμαρά στη Ν.Δ. παρά τις αντιρρήσεις ορισμένων και τον υπουργοποίησε. Η κυβέρνησή του ήταν υπουργοκεντρική. Του ήταν απεχθής ο ρόλος του πολιτικού «φυλάρχου».
Οι αντίπαλοί του ήταν το «εκσυγχρονιστικό» κατεστημένο, εξόχως αβαθές, που τον πολέμησε με κάθε τρόπο. Αυτά έχει η ζωή και η πολιτική εν γένει. Επικρίθηκε ως βουλευτής από ορισμένους, γιατί δεν παρενέβαινε, και όταν ομιλούσε δημοσίως έσπευδαν ορισμένοι να τον χαρακτηρίσουν ως «υπονομευτή».
Η παρουσία του στην κοινοβουλευτική ομάδα λειτούργησε ως φραγμός για την ανάδειξη «δελφίνων» της Δεξιάς στη Ν.Δ. Πριν από λίγες ημέρες ανακοίνωσε την απόφασή του να μην είναι υποψήφιος στις εκλογές. Αριστα έπραξε. Πολιτικώς θα είναι παρών. Οσο για τα σενάρια περί μελλοντικών προθέσεών του, αυτά αφορούν όσους τα επεξεργάζονται.
