Θυμάμαι, προς το τέλος της δεκαετίας του ’70, κυκλοφόρησε υπό μορφήν καλαμπουριού το αίτημα για το «πολιτικό 5». Μας ήρθε από τη Νομική Κομοτηνής, από μια παρέα φοιτητών με βιτριολικό χιούμορ. Τι σήμαινε το «πολιτικό 5» ως φοιτητικό αίτημα; Σήμαινε πως ήταν δημοκρατική κατάκτηση του φοιτητικού κινήματος, όλοι οι φοιτητές να έχουν ως κεκτημένο ελάχιστο βαθμό το 5, ανεξαρτήτως της επίδοσής τους. Οντως, τότε αστειευόμενοι αναφερόμασταν σε αυτή τη «δημοκρατική κατάκτηση». Τα χρόνια πέρασαν, το λεγόμενο φοιτητικό κίνημα άρχισε να ξεφτίζει και να ευτελίζεται και αυτό που εμείς το λέγαμε σαν καλαμπούρι ήρθε η στιγμή και κάποιες περιθωριακές, αλλά δυναμικές ομάδες το υποστήριζαν με θέρμη.
Αυτά θυμήθηκα διαβάζοντας την είδηση πως καθηγήτρια στο πολύπαθο ΑΠΘ κρατήθηκε όμηρος από ομάδα αριστερών φοιτητών γιατί στις εξετάσεις «έκοψε» το 25% των εξετασθέντων. Λες και υπάρχει ποσόστωση επιτυχίας και αποτυχίας, που αν διασαλευθεί τότε δικαιολογούνται παρόμοιοι τραμπουκισμοί. Είναι γνωστό πως τα πανεπιστήμια προβλέπουν διαδικασία επαναβαθμολόγησης του γραπτού, αν ο φοιτητής το ζητήσει γιατί πιστεύει πως αδικήθηκε. Ομως αυτές οι ομάδες αποστρέφονται, εκ πεποιθήσεως, τις διαδικασίες. Δεν τις αναγνωρίζουν και γι’ αυτό τραμπουκίζουν συστηματικά. Σε λίγο θα ζητήσουν συμμετοχή των φοιτητών στη βαθμολόγηση των γραπτών τους. Και θα συνεχίζουν να τραμπουκίζουν όσο δεν τιμωρούνται. Οι ανακοινώσεις αποδοκιμασίας των πανεπιστημιακών αρχών δεν αρκούν. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει η πανεπιστημιακή αστυνομία, η μόνη ενδεδειγμένη λύση είναι τα παραδειγματικά πειθαρχικά μέτρα κατά των τραμπούκων. Αλήθεια, τι απέγιναν οι φοιτητές που μετείχαν σε ανάλογες ενέργειες κατά το παρελθόν; Τιμωρήθηκαν ή η παραβατική συμπεριφορά τους ξεχάστηκε για να μην οξυνθεί το κλίμα;
Και η κυβέρνηση ας αναλάβει τις ευθύνες της. Αυτή θα πρέπει να διασφαλίσει τις ακαδημαϊκές ελευθερίες, αυτή θα πρέπει να προστατεύσει τους καθηγητές από ομάδες που δεν ορρωδούν μπροστά σε τίποτα. Δεν μπορεί να είναι παρατηρητής της βαρβαρότητας.
Τέλος, να μην ξεχάσω το πρόσφατο «κάψτε τον καρνάβαλο», που αναφερόταν στον πρύτανη του ΑΠΘ κ. Νίκο Παπαϊωάννου. Δυστυχώς, ο μιθριδατισμός έχει καταστεί ένα κοινωνικό σύμπτωμα και παρόμοια, συνεχώς επαναλαμβανόμενα περιστατικά τα έχουμε εντάξει σε μια κανονικότητα μίζερη και θλιβερή.
