Τι το μεμπτό έχει το να εμφανίζεται ένας πολιτικός σε τηλεοπτικό late-night talk show, με τον σκύλο του, να συζητάει με τους παρουσιαστές για την προσωπική πορεία του, την πορεία της χώρας, να κρίνει την επίδοση του πρωθυπουργού, να σχολιάζει αν τον βρίσκει αρκετά «τσαμπουκαλεμένο» ή όχι, να απαντάει σε ερωτήματα για τις εκλογές παράλληλα με τις προτιμήσεις του στη νυχτερινή διασκέδαση κ.ο.κ.;
Κανένα, απαντάμε ευθαρσώς. Δεν διεκδικούμε ως χώρα καμία αποκλειστικότητα επ’ αυτού του θεάματος εξάλλου. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει εμφανιστεί σε σατιρικές και άλλες εκπομπές («μεσημεριανάδικα»), θέλοντας να απευθυνθεί σε ένα ευρύτερο ακροατήριο. Εν προκειμένω και το προβεβλημένο αυτό στέλεχος της αντιπολίτευσης (όχι της αξιωματικής) υπάκουσε –πιθανότατα– σε κάποια επικοινωνιακά κελεύσματα, από προσωπική ανάγκη ή «επαγγελματική» υποχρέωση. Εκλογές έρχονται. Μέσα στην οχλοβοή των σόσιαλ μίντια και της εικόνας, όπου η προσοχή κερδίζεται για δευτερόλεπτα, ο αιφνιδιασμός του κοινού έχει, κι αυτός, τη σημασία του.Οι δύο παρουσιαστές, ευφυείς άνθρωποι, εκείνη βασίλισσα της τρας τιβί επί χρόνια, εκείνος άρχοντας του λάιφσταϊλ και των καλιαρντών, όταν θέλησε να αλλάξει πίστα και να προσγειωθεί στη σκληρή πραγματικότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης συνετρίβη στις στάχτες.
Ο, οικείος τους, όπως έμοιαζε, προσκεκλημένος, ένιωθε πολύ άνετα και είχε το πάνω χέρι στη συζήτηση. Οι άλλοι δύο σχολίαζαν κυρίως. Αλλοτε ότι στην αρχή της θητείας του «ο πρωθυπουργός τα πήγαινε τούμπανο», άλλοτε ότι ο δείνα που φλέρταρε την Καϊλή, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο «το γύρισε το μπιφτέκι». Ολα χαριτωμένα και διασκεδαστικά. Οπως, μάλλον, και η άσκηση πολιτικής σε καιρούς κοσμογονικών αλλαγών, δυσκολιών, καταστροφών. Εξάλλου, η σωστή συνταγή μετράει. Στην ερώτηση «ποιος θα ήταν κατάλληλος για πρωθυπουργός» απάντησε «εγώ» ως πρώτη επιλογή, και ο «αρχηγός του κόμματός μου» κατά δεύτερον.
Η προεκλογική περίοδος που διανύουμε έχει απ’ όλα· εκτός από όρια και μέτρο, εκτός από κανόνες, εκτός, δηλαδή, από ό,τι μπορεί να συμβάλει στην κατανόηση και στην ψύχραιμη αποτίμηση του ψηφοφόρου.
«Οι πράξεις της πολιτικής τοκίζονται στην τράπεζα της πολιτισμικής διαχρονίας», είχε πει ένας σημαντικός θεατράνθρωπος και στοχαστής. Η επικοινωνιακή ακράτεια διαμορφώνει το δικό της χρηματιστήριο αξιών. Αυτούς τους τόκους τούς πληρώνουμε ήδη. Χωρίς έλεος.
