Χθες, στις Βρυξέλλες, συνέβη το εξής κωμικοτραγικό: την ώρα που ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι πλησίαζε τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης για τη λεγόμενη «οικογενειακή φωτογραφία», η κάμερα κατέγραψε το θερμό χειροκρότημα όλων των Ευρωπαίων ηγετών. Ολων πλην ενός: του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας, Βίκτορ Ορμπαν. Δεν συμπαθεί τον Ζελένσκι προσωπικά ο Ορμπαν; Δεν συμπαθεί τους Ουκρανούς και τον αγώνα επιβίωσης στον οποίο επιδίδονται εδώ και ένα χρόνο κατά του Ρώσου εισβολέα; Ηθελε να κάνει τον καλό στον Πούτιν, ο οποίος θα δει το βίντεο και θα εκτιμήσει τη στάση του Ούγγρου πρωθυπουργού;
Δικαίωμά του, φυσικά, να χειροκροτήσει ή να μη χειροκροτήσει. Ως θέαμα, πάντως, ήταν κάπως κωμικό. Είχε κάτι παιδιάστικο, έτσι όπως αρμόζει σε αυταρχικούς ηγέτες με μικρόπνοη προοπτική. Είχε όμως και ένα τραγικό στοιχείο η χθεσινή στάση του Ούγγρου πρωθυπουργού. Το 1956, η Ουγγαρία δέχθηκε την εισβολή των σοβιετικών αρμάτων μάχης. Η Ρωσία, στην ουσία, εισέβαλε στην Ουγγαρία, η οποία έδινε τότε τον δικό της αγώνα να ανεξαρτητοποιηθεί από τον ζυγό της Μόσχας. Ποιος θυμάται το 1956, θα πει κάποιος. Δεν είναι έτσι. Για τα κομμουνιστικά εγκλήματα το ορμπανικό καθεστώς έχει συστηματικά εκφραστεί. Δεν τα έχει ξεχάσει. Ή έτσι λέει.
Η σημερινή Ρωσία, όμως, δεν είναι η κομμουνιστική Σοβιετική Ενωση, θα πει κάποιος άλλος. Οχι, δεν είναι πράγματι. Είναι κάτι πολύ χειρότερο. Και οι Ούγγροι, που υποτίθεται ότι έχουν μνήμη της ρωσικής εισβολής και της αιματηρής πάταξης της επανάστασής τους, θα έπρεπε τουλάχιστον κάποια προσχήματα να τα κρατήσουν μέσω του εκπροσώπου της χώρας.
Είναι η πολιτική, ηλίθιε. Είναι τα συμφέροντα, ηλίθιε. Σωστά; Σωστά. Ο Ορμπαν έχει δέσει το άρμα του με την πουτινική Ρωσία, παραπέμποντας στην Ιστορία κατά πως τον συμφέρει και ανάλογα με τη στιγμή. Και χθες η Ιστορία έκρινε ότι δεν τον συνέφερε. Ούτε καν για να εκδηλώσει, συμβολικά, ανώδυνα, μια στοιχειώδη υποστήριξη προς ένα έθνος που βρίσκεται σε μια μοίρα στην οποία, τηρουμένων των αναλογιών, κάποτε βρέθηκε και η Ουγγαρία. Και η χθεσινή μικροψυχία μέρος της Ιστορίας είναι. Κομμάτι της συλλογικής μνήμης. Οπως και οι μικροπρεπείς δηλώσεις της Τζόρτζια Μελόνι, της πρωθυπουργού της Ιταλίας. Η επανάσταση των Ούγγρων πνίγηκε το 1956 στο αίμα. Ο ηγέτης της, Ιμρε Νάγκι, φυλακίστηκε κι εκτελέστηκε. Ισως χθες να έτριξαν λίγο τα κόκαλά του.
