Η Αθήνα ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που υποδέχθηκε εκ νέου τον Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν (ΜΒS) πέρυσι το καλοκαίρι ύστερα από ένα διάστημα κατά το οποίο ο Σαουδάραβας πρίγκιπας θεωρείτο αποσυνάγωγος λόγω της προσωπικής του εμπλοκής στην ειδεχθή δολοφονία του δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι το 2018. Ακολούθησε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν – δεν ισχυρίζομαι ότι ο Ελληνας πρωθυπουργός ήταν ο μόνος που του έσφιξε το χέρι. Ηταν όμως εκείνος που ξεκίνησε την επανένταξη του –στην καλύτερη περίπτωση–αμφιλεγόμενου ηγέτη στη διεθνή κοινότητα. Κι αυτό έχει μια συμβολική σημασία. Για την πολιτική αυτή απόφαση δέχθηκε τότε οξύτατη κριτική από διεθνή ΜΜΕ, από την Bild έως το Politico. Χθες το ίδιο αυτό μέσο αποκάλυψε ότι ίσως η καλοκαιρινή επίσκεψη του MBS στην Αθήνα δεν ήταν τυχαία.
Mε ρεπορτάζ που τιτλοφορείται «Το μυστικό σαουδαραβικό σχέδιο να πληρώσει για το Μουντιάλ», το Politico εξηγεί πως ο MBS υποσχέθηκε κατ’ ιδίαν να πληρώσει όλες τις υποδομές στην Ελλάδα, με αντάλλαγμα η χώρα μας να προσυπογράψει κοινή υποψηφιότητα –μαζί και με την Αίγυπτο– για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2030. Ο συντάκτης παραδέχεται ότι δεν γνωρίζει αν η πρόταση του Ριάντ έγινε δεκτή από την Αθήνα και το Κάιρο. Με δεδομένη όμως τη διεξαγωγή του πρόσφατου Μουντιάλ στο Κατάρ, μια άλλη χώρα με εξίσου προβληματικές επιδόσεις στον τομέα των εργασιακών δικαιωμάτων, των ατομικών ελευθεριών και της ισότητας των δύο φύλων, δεν θα αποτελέσει έκπληξη ανάλογη υποψηφιότητα εκ μέρους της Σαουδικής Αραβίας. Το ζήτημα είναι τώρα ποια θα είναι η στάση της Ελλάδας σε αυτή την περίπτωση.
Στην ουκρανική κρίση η Αθήνα έκανε μια σαφή επιλογή και στάθηκε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Παρά τους παραδοσιακούς δεσμούς της με τη Ρωσία και τα φιλορωσικά αισθήματα μεγάλης μερίδας της ελληνικής κοινής γνώμης, διάλεξε να σταθεί αταλάντευτα και έμπρακτα στο πλευρό του Κιέβου.
Μετά τον μεγάλο σεισμό στην Τουρκία και την ανθρωπιστική τραγωδία που παρακολουθούμε τα τελευταία 24ωρα, άφησε να περάσουν στη λήθη οι καθημερινές απειλές τύπου «θα έρθουμε ένα βράδυ» και έτεινε χείρα βοηθείας στη γειτονική χώρα. Καλή είναι η Realpolitik και ο κυνισμός στην εξωτερική πολιτική, συχνά όμως στα διλήμματα που γεννά η διπλωματία οφείλει κανείς να απαντάει με ηθικό τρόπο.
