«Δεν είμαι βέβαιος ότι η αναλογική εκπροσώπηση είναι η καλύτερη επιλογή για την πολιτική σταθερότητα. Προσωπικά έχασα τη δουλειά μου προσπαθώντας να αλλάξω τον εκλογικό νόμο. Η Ιταλία έχει αλλάξει 65 κυβερνήσεις τα τελευταία 72 χρόνια», μου είχε πει ο Ματέο Ρέντσι σε μια συνέντευξη το 2019.Η απλή αναλογική έχει ορισμένα πλεονεκτήματα. Οταν συνοδεύεται και από χαμηλό όριο εισόδου στη Βουλή, προσφέρει στα κόμματα μειοψηφίας και σε ανεξάρτητους υποψηφίους μια καλύτερη δυνατότητα για κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Λαμβάνει έτσι υπόψη τις προτιμήσεις ακόμη περισσότερων πολιτών. Από αυτή τη σκοπιά, δυνητικά ενθαρρύνει και τη συμμετοχή στις εκλογές, μειώνοντας την ένταση της κοινωνικής απάθειας απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Κυρίως δε, καθιστά αναγκαίο έναν μεγαλύτερο βαθμό συναίνεσης πριν από τη χάραξη πολιτικής – και η συναίνεση είναι καλό πράγμα.
Από την άλλη, όμως, διευκολύνοντας την εκλογή διαφόρων μειοψηφιών, ευνοεί και την είσοδο στη Βουλή περιθωριακών εξτρεμιστικών ομάδων – με ρίσκo για την ποιότητα του Κοινοβουλίου, ενίοτε και για τη θωράκιση της δημοκρατίας. Αντίστοιχα, η ανάγκη μεγαλύτερης συναίνεσης για την άσκηση της διακυβέρνησης οδηγεί σε αδύναμες κυβερνήσεις συνασπισμών αντί σε ισχυρές κυβερνήσεις πλειοψηφίας· κυβερνήσεις οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε αναποφασιστικότητα, ενδοκυβερνητικά παζάρια έως και νομοθετική αδράνεια.
Ωραία όλα αυτά για τη θεωρητική μας κατάρτιση. Στην πράξη, όμως, λίγη σημασία έχουν, μιας και ουδόλως ενδιαφέρουν τους ίδιους τους εμπνευστές ενός «δικαιότερου και δημοκρατικότερου» εκλογικού συστήματος στην Ελλάδα.
Αν πραγματικά πιστεύεις στην απλή αναλογική και στο πνεύμα της θα πρέπει να το αποδεικνύεις με τη στάση σου. Δεν μπορείς από τη μία να νομοθετείς ένα μοντέλο που προωθεί τη σύγκλιση των θέσεων και από την άλλη να πολώνεις μεθοδικά το πολιτικό σκηνικό. Να ευαγγελίζεσαι ένα προοδευτικό εκλογικό σύστημα και ισοπεδωτικά να απέχεις από τις κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες. Να υποστηρίζεις τις κυβερνήσεις συνεργασίας και να ανοίγεις πόλεμο και με τις δύο παρατάξεις με τις οποίες μπορείς πρακτικά να συγκυβερνήσεις. Ομως η «νάρκη» της απλής αναλογικής έχει ήδη πετύχει τον απώτερο σκοπό της. Αναμπουμπούλα. Διαδοχικές διερευνητικές εντολές. Κομματικοί τακτικισμοί και θεατρινίστικες εξάρσεις.
Και άλλος χρόνος θα χαθεί. Για εργοδότες, που έχουν να πληρώσουν μισθούς. Εργαζομένους, που έχουν να αναλάβουν υποχρεώσεις. Επενδυτές, που έχουν να υλοποιήσουν έργα. Για όσους αγωνιωδώς μας ρωτούν αν υπάρχει σενάριο κυβέρνησης στον πρώτο γύρο. Αν είναι εφικτή η αυτοδυναμία στον δεύτερο γύρο. Ή αν «μπλέξαμε πάλι». Τα υπόλοιπα, άλλα λόγια να (μην) αγαπιόμαστε.
