Κάθε φορά που εμφανίζεται κάποιο «ακραίο καιρικό φαινόμενο», το ελληνικό κράτος αντιδρά πλέον μέσα σε ένα γενικευμένο καθεστώς φόβου. Γκρίνια; Οχι, απλώς μια διαπίστωση. Και, οπωσδήποτε, αυτή η κρατική αντίδραση είναι προτιμητέα από τη μηδαμινή αντίδραση ή το προσβλητικό, απαξιωτικό για τα θύματα των λεγόμενων θεομηνιών «έσκασε η στραβή στη βάρδια μου». Απερίγραπτη ατάκα. Εμεινε σαν ένα νοερό μνημείο πολιτικής ανηθικότητας και σκληρότητας.
Ωστόσο, δεν είναι αντίδραση ενός σύγχρονου κράτους και αυτή η υπερβολή. Για παράδειγμα, το να κλείνουν το Δημόσιο και όλα τα σχολεία οριζοντίως στην Αττική, φανερώνει ένα κάποιο πανικό. Φυσικά, η περίοδος είναι προεκλογική και δεν υπάρχει το περιθώριο για αβλεψίες αλλά το έχουμε δει πια αυτό το πατρόν της υπερβολής και εκτός προεκλογικής περιόδου.
Εντάξει, η πρόγνωση του καιρού δεν είναι και τόσο ακριβής. Δεν μπορεί να είναι. Προχθές τη Δευτέρα, από το πρωί και μετά, στο ευρύτερο αθηναϊκό κέντρο ο καιρός άνοιξε και τα χιόνια έλιωσαν. Ηταν παράλογο που τα σχολεία, π.χ., στο Παγκράτι, δεν άνοιξαν. Ετσι κι αλλιώς, ο φετινός χιονιάς ουδεμία σχέση έχει με τον περσινό διπλό ή με τον προπέρσινο μονό. Αλλά αν όμως εν τέλει και η «Μπάρμπαρα» αποδεικνυόταν πιο σφοδρή από το αναμενόμενο; Ποιος μπορεί να εγγυηθεί;
Συνέπεια αυτών είναι ο εκάστοτε κρατικός λειτουργός να φυσάει και το γιαούρτι. Και, βέβαια, η αιτία για αυτή την αντίδραση έχει τρία ονόματα: Μάνδρα (2017), Μάτι (2018) και Αττική Οδός (2022). Τώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη η δίκη για το Μάτι, θυμόμαστε ξανά όλοι τη φρίκη εκείνων των ημερών. Η Μάνδρα είναι η πιο λησμονημένη παρότι είχαμε και εκεί θύματα από τη φονική πλημμύρα (24 νεκρούς). Το δε περσινό φιάσκο με την Αττική Οδό είναι πολύ πιο νωπό και, ευτυχώς, δίχως την εκατόμβη του Ματιού. Ωστόσο ήταν παράλογο ένας τέτοιος λεωφορειακός κόμβος να κλείσει έτσι και να αποκλειστούν οι οδηγοί επί σειρά ωρών στη μέση του πουθενά.
Τα τρία αυτά πρόσφατα γεγονότα έχουν μετακινήσει την προσοχή του κρατικού μηχανισμού από την αδράνεια στη σπασμωδική αντίδραση. Η οποία όμως, για να είμαστε δίκαιοι, ενέχει και μια κάποια καλύτερη οργάνωση ως προς την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων.
Αυτό το εκκρεμές, η ανισορροπία από την ακινησία στην υπερβολική κινητικότητα, είναι αποτέλεσμα ενός πράγματος και μόνον: της χρόνιας ανυπαρξίας ενός κρατικού μηχανισμού που να λειτουργεί με αυτοματισμούς ανεξαρτήτως του κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία. Τα πράγματα έχουν εξελιχθεί βέβαια (έπαιξε ρόλο και η αντιμετώπιση της πανδημίας, το πιο δύσκολο στοίχημα απ’ όλα), όμως έχουμε ακόμα δρόμο μέχρι την οργανωμένη, ψύχραιμη αντιμετώπιση τέτοιων κινδύνων. Μέχρι το κράτος να πάψει να είναι κομματικό.
