Κάθε φορά που χιονίζει στην Αθήνα αισθάνομαι σαν τον Εμπενίζερ Σκρουτζ, τον γρουσούζη ήρωα του Ντίκενς που μισούσε τα Χριστούγεννα. Τα χρονολόγια των φίλων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γεμίζουν με ειδυλλιακές φωτογραφίες χιονισμένων –αστικών και μη– τοπίων και χαμογελαστά ενσταντανέ μικρών και μεγάλων με σκουφιά και κόκκινες μυτούλες. Ομως εγώ δεν μπορώ, φευ, να συμμεριστώ τον περιρρέοντα ενθουσιασμό. Δεν αγαπώ το χιόνι. Δεν είναι αισθητικό το θέμα. Καθόλου αδιάφορη δεν με αφήνει η εικόνα της πάλλευκης, άσπιλης θαρρείς, φύσης. Σ’ αυτή την πόλη, όμως, και σ’ αυτή τη χώρα γενικότερα, με τις τόσες παθογένειες και ανεπάρκειες, η χιονόπτωση είναι εχθρός.
Με τις πρώτες νιφάδες η Τροχαία κλείνει «προληπτικά» πολλούς κεντρικούς δρόμους. «Για να μη μας γυρεύουν τα ρέστα μετά». Ξέρουν, άλλωστε, ότι δύσκολα θα τους κρατήσουν ανοικτούς. Λουκέτο μπαίνει σε σχολεία, δημόσιες υπηρεσίες και εμπορικά καταστήματα, αφού δεν μπορούν να εξασφαλιστούν συνθήκες για την ασφαλή προσέλευση των πολιτών σε αυτά. Υπουργοί κάνουν απανωτές συσκέψεις, για να μας πείσουν ότι βρίσκονται σε πλήρη ετοιμότητα. «Κι αν κάτι πάει στραβά, θα πούμε ότι μας αιφνιδίασε η σφοδρότητα του φαινομένου». Δήμαρχοι και περιφερειάρχες βγαίνουν με τις νιτσεράδες και τα φτυάρια στους δρόμους για να επιδείξουν τα καλά τους αντανακλαστικά και να αναρτήσουν τις σχετικές φωτογραφίες στα σόσιαλ μίντια – έρχονται και αυτοδιοικητικές εκλογές, μην ξεχνιόμαστε. Τα πεζοδρόμια παγώνουν και γίνονται καρμανιόλες· αλήθεια, με ποιο σκεπτικό οι εργολάβοι επιλέγουν τόσο ολισθηρές πλάκες; Εχουν καλύτερη… «απόδοση» για τους ίδιους; Η επέλαση της «Μπάρμπαρα» δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Μέχρι και τα δρομολόγια του μετρό από και προς το αεροδρόμιο διακόπηκαν.
Η ομορφιά του χιονιού είναι αδιαμφισβήτητη. Η χαρά του, όμως, προϋποθέτει επαρκείς υποδομές, συγκεκριμένα πρωτόκολλα για τη διαχείριση μιας σφοδρής κακοκαιρίας και απόδοση ευθυνών σε περιπτώσεις σοβαρών λαθών και παραλείψεων. Σ’ αυτή τη χώρα, όπου διαχρονικά και στις περισσότερες περιπτώσεις το κράτος αποδεικνύεται ανέτοιμο και ανίκανο να προστατεύσει τους πολίτες του, οι νιφάδες γίνονται άλλη μια αφορμή για σύγχυση ευθυνών και αρμοδιοτήτων. Δεν προμηνύουν ανεμελιά, λοιπόν, αλλά προβλήματα, ενδεχομένως και χάος και καταστροφές.
Κι είναι κι αυτές οι απανωτές ειδοποιήσεις του 112… Μου θυμίζουν τους/τις δήθεν κολλητούς/ές που στην πιο δύσκολη στιγμή σου, αντί να σου συμπαρασταθούν, αναφωνούν «εγώ σου τα ‘λεγα, ας πρόσεχες».
