Πολιτικά, δεν ήταν έκπληξη. Η προτροπή του Νίκου Φίλη προς τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές να αγνοήσουν την οδηγία για τηλεκπαίδευση για να χαρούν το χιόνι ήταν, μάλλον, αναμενόμενη. Το κόμμα του και ο ίδιος είχαν κάνει τα πάντα για να υπονομεύσουν την εξ αποστάσεως διδασκαλία, όταν ήταν η μόνη εναλλακτική στα κλειστά σχολεία της καραντίνας. Με κεκτημένη αντιπολιτευτική ταχύτητα, θα κατέληγε στον ίδιο λουδιτισμό. Εκείνο που δεν ήταν αναμενόμενο ήταν ο λυρικός τόνος του Φίλη για τη χαρά του παιδιού όταν παίζει στο χιόνι και τους «γεννημένους γέρους», που του τη στερούν. Ηταν ο σωστός τόνος. Μια ναΐφ αντίληψη της παιδικότητας, των αναγνωστικών του προηγούμενου αιώνα, ζευγαρωμένη με την ανάλογη αντίληψη της εκπαιδευτικής πραγματικότητας. Χιόνι έπεσε πολύ, κρύο κάνει στην αυλή. Kοκκινίζει η μύτη μας, τρέχομε στο σπίτι μας.
Στέντωρ
