Βαριά η ατμόσφαιρα. Ας τη δεχτούμε έτσι, χωρίς να θελήσουμε να την αραιώσουμε με εκβιασμένη αισιοδοξία.
Δύο μητέρες θρηνούν τα παιδιά τους, δεν υπάρχει συγκρίσιμο μέγεθος πόνου, ο σπαρακτικός αποχαιρετισμός τους δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Από την πολιτική ηγεσία έως τους πολίτες της χώρας. Οι δύο αεροπόροι που χάθηκαν έγιναν οι «Ικαροι της καρδιάς μας». Το πένθος, που για τις δύο οικογένειες θα κρατήσει μια ολόκληρη ζωή, για όλους τους άλλους θα καταχωρισθεί στις τραγικές απώλειες, θα μνημονεύεται για να πάρει τη θέση του σιγά σιγά στα «αξιομνημόνευτα γεγονότα».
Προχθές, ανακοινώθηκε ο αδόκητος θάνατος του γενικού διευθυντή της Εθνικής Βιβλιοθήκης, ενός ανθρώπου 67 χρόνων, του οποίου τα χαρίσματα και τα προσόντα όλοι επαινούν, οι συνεργάτες του μιλούν για έναν αφοσιωμένο δημόσιο λειτουργό. Εφερε εις πέρας το τιτάνιο έργο της μετεγκατάστασης της ΕΒΕ (από το Βαλλιάνειο Μέγαρο στο ΚΠΙΣΝ), προσπάθησε, μαζί με εκλεκτούς συνοδοιπόρους, να εκσυγχρονίσει τη λειτουργία της Βιβλιοθήκης ώστε να αποκτήσει διεθνή εμβέλεια και να διαδραματίσει τον, αναντικατάστατο, κοινωνικό ρόλο της.
Οι δύο πιλότοι χάθηκαν πολύ νέοι, 29 και 31 χρόνων, πρόλαβαν ωστόσο να αφήσουν πίσω τους το παράδειγμα της δικής τους δέσμευσης σε έναν στόχο. Εκαστος εφ’ ω ετάχθη.
Κοινός παρονομαστής, η τόλμη, η συνέπεια, το πάθος, η επένδυση ζωής σε έναν σκοπό κοινής ωφελείας.
Καθώς ο θάνατος είναι η μόνη στιγμή που μας καλεί να επιβραδύνουμε τους ρυθμούς, που αφήνει να παρεισφρήσουν σκέψεις ετερόκλητες, ασυνήθιστες, να αναπροσαρμόσουμε τον χάρτη της ύπαρξης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι αλλαγές είναι πάντα τεκτονικές, ας δώσουμε χώρο και χρόνο. Μια σύντομη –πώς αλλιώς– παύση εχθροπραξιών με τον εαυτό και τους άλλους.
Οι άνθρωποι που χάθηκαν τις τελευταίες ημέρες, είτε κάποιοι τους γνώριζαν προσωπικά είτε όχι, κλείνουν στον πολύ σύντομο ή ανολοκλήρωτο βίο τους μια Ελλάδα στην οποία προσβλέπουμε. Αυτήν στην οποία η προσωπική επιθυμία και οι δεξιότητες συνυπάρχουν, για να συμβάλλουν από κοινού στην υπεράσπιση «ζωτικών» αξιών. Για άλλους λέγονται πατρίδα, για άλλους αιθέρες, για άλλους κληρονομιά, εκπαίδευση, γνώση, πολιτισμός. Δεν λειτουργούν αποκομμένα. Γιατί τότε μόνο το τοπικό γίνεται εθνικό, οικουμενικό, τότε μόνο ο θάνατος δεν εξατμίζεται στον θρήνο και στη συγκίνηση, αλλά αφήνει ένα συλλογικό ψυχικό αποτύπωμα. Συμβολικό όσο και πολύ πραγματικό.
