«Δεν φρόντισα ποτέ την προσωπική μου εικόνα και αυτό είχε και τα αρνητικά του. Αρκεί να σου πω ότι σε ένα από τα κανάλια όπου έχω δουλέψει, όταν συγκροτούσαν την ομάδα των συναδέλφων που θα πλαισίωνε την προσπάθεια, μου είπαν: “Να προσλάβουμε έναν άνθρωπο να ασχολείται με εσένα”. Και είπα: “Δεν χρειάζομαι κάτι τέτοιο”. Τον ήθελαν για να ασχοληθεί με την εικόνα μου. Ποτέ δεν με ενδιέφερε η εικόνα μου. Γνωρίζω ανθρώπους που η δημόσια εικόνα τους είναι διαφορετική από την πραγματική. Εγώ δεν το “έπαιξα” ποτέ. Από επαγγελματική άποψη, αυτό είχε και δυσμενείς συνέπειες».
Αυτά έλεγε σε συνέντευξή του πριν από κάποια χρόνια ο βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Βαρεμένος. Αν σταθούμε στη φράση «δεν το “έπαιξα” ποτέ» που λέει με περηφάνια, τότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι η κίνησή του να αρπάξει μέσα από τα χέρια της Αννας Καραμανλή το χαρτί που εκείνη κράδαινε επίμονα μπροστά του, να το τσαλακώσει και να το πετάξει επιδεικτικά, τον εκφράζει.
Το να βγαίνει εκ των υστέρων να δηλώνει ότι δεν ήταν επιθετική κίνηση και η τηλεοπτική εικόνα κάποιες φορές μπορεί να αλλοιώνει τα πάντα, είναι ανακόλουθο με όσα έχει πει στο παρελθόν. Επιπλέον, τόσα χρόνια στα τηλεοπτικά πλατό και στις εκπομπές, θα περίμενε κανείς ότι κάτι θα είχε διδαχθεί για το πώς συμπεριφέρεται κανείς στο γυαλί και πόσο εύκολο είναι να εκτεθεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Για να μην πούμε ότι ούτε ως βουλευτής αλλά και αντιπρόεδρος της Βουλής φαίνεται να έχει μάθει ότι οφείλει να διατηρεί την ψυχραιμία του όσο κι αν προκαλείται.
Ωστόσο, το θλιβερό στο συγκεκριμένο τηλεοπτικό στιγμιότυπο δεν είναι μόνο η επιθετική, απαράδεκτη χειρονομία του Βαρεμένου. Είναι όλο το επεισόδιο, καρέ καρέ. Παρακολουθούμε έναν άνδρα που εκνευρίζεται σταδιακά και κάποια στιγμή χάνει την ψυχραιμία του γιατί δεν ανέχεται να του κουνάει μια γυναίκα ένα χαρτί στο πρόσωπο. Η πρώτη αντίδραση της γυναίκας είναι να διαμαρτυρηθεί λέγοντας «αυτό είναι το πραγματικό τους πρόσωπο, να επιτίθενται σε μια γυναίκα». Την ίδια στιγμή, οι δύο παρουσιαστές της τηλεοπτικής εκπομπής αυτό που έχουν να πουν ως αντίδραση είναι «Γιώργο… δεν φερόμαστε έτσι σε μια κυρία».
Ολοι, εν ολίγοις, οι πρωταγωνιστές του επεισοδίου βολεύονται με ευκολία στον οικείο, ξεπερασμένο ρόλο τους, στο «κοστούμι» που έχουν μάθει να φοράνε και δεν θέλουν ή δεν μπορούν να αποχωριστούν.
Συγκοινωνούντα δοχεία παλαιών κλισέ που αναπαράγονται στην καθημερινότητα ξανά και ξανά. Δύσκολο να ανατραπούν τα στερεότυπα όταν κανείς δεν είναι σε θέση ούτε να τα αναγνωρίσει.
