Για λόγους ευνόητους –και, δυστυχώς, φανατισμού και μικροκομματικών τακτικισμών ενόψει εκλογών– η υπόθεση με τη «μικρή Μαρία», μόλις πέντε ετών μέλος ομάδας 38 προσφύγων που είχε «εντοπιστεί» σε νησίδα του Εβρου το περασμένο καλοκαίρι, εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται στη χώρα μας με λάθος τρόπο: σαν αφορμή για σύγκρουση και διχασμό, λες και μας λείπουν τέτοιες αφορμές.
Είναι γεγονός ότι όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές άλλες «ανεπτυγμένες» χώρες, το προσφυγικό-μεταναστευτικό αντί να αντιμετωπίζεται με ειλικρίνεια, συμπόνια, και αποτελεσματικές δράσεις σε πολλά επίπεδα, έχει μετατραπεί σε «όπλο» στα χέρια αδίστακτων που άλλοτε απολαμβάνουν να παίζουν γεωπολιτικά παιχνίδια, και άλλες φορές κάνουν εμπόριο σύγχρονων σκλάβων ή και ζωτικών οργάνων, διαλύοντας κάθε έννοια σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια.
Τη μετανάστευση και την προσφυγιά προκαλούν πολεμικές επιχειρήσεις (όπως η εξελισσόμενη στην Ουκρανία), εμφύλιες συρράξεις (όπως αρκετές, κυρίως στην αφρικανική ήπειρο), η πείνα ή και η θανατηφόρος καταπάτηση κάθε ανθρώπινου δικαιώματος από σκοταδιστικά και απολυταρχικά καθεστώτα σε διάφορα κράτη του πλανήτη.
Το φαινόμενο, δυστυχώς, θα διογκωθεί σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό, όπως αναφέρουν πολλές προβλέψεις, εξαιτίας της ραγδαίας επιδείνωσης της κλιματικής κρίσης: εξοντωτικές ξηρασίες, ρύπανση της ατμόσφαιρας, άνοδος της στάθμης των υδάτων που «καταπίνουν» ολοένα και περισσότερες παράκτιες περιοχές, συνιστούν τη νέα μεγάλη πληγή-πηγή μεγάλων κυμάτων μετανάστευσης και προσφυγιάς, που θα πλήξουν ακόμα και εντός των συνόρων τους, πολλές χώρες του «πρώτου» κόσμου.
Απέναντι στην ανικανότητα, την ανεπάρκεια, την αδιαφορία, ή πολλές φορές και τη μισαλλοδοξία κάποιων κυβερνήσεων, αρχικώς την προσφορά βοήθειας στους κατατρεγμένους ανέλαβαν μη κυβερνητικές οργανώσεις. Η υποταγή ορισμένων εξ αυτών, όμως, σε οικονομικά και άλλα σκοτεινά συμφέροντα προκάλεσε ισχυρό πλήγμα στην αξιοπιστία συνολικά των ΜΚΟ, πολλαπλασιάζοντας έτσι τα αδιέξοδα. Την ίδια στιγμή, κάποιες διακρατικές συναντήσεις όπως η πρόσφατη στην Αίγυπτο για το κλίμα αποδεικνύονται θλιβερά κατώτερες των περιστάσεων, ενώ ακόμα και η φθοροποιός επί χρόνια «απαξίωση» του ΟΗΕ εξαιτίας της εξόφθαλμης αδυναμίας του να λειτουργεί ως ασπίδα ειρήνης, δείχνει πως έχει καταστήσει τον Οργανισμό που εδρεύει στη Νέα Υόρκη περίπου ανίσχυρο.
Κοινός παρονομαστής όλων των κομματιών του παζλ που συνδιαμορφώνουν την εικόνα ενός παγκόσμιου εφιάλτη, είναι πως απαξιώνοντας την αξία της ανθρώπινης ζωής δολοφονούμε το μοναδικό, κοινό μας σπίτι, τη Γη, και παράλληλα τροφοδοτούμε το τέρας του ρατσισμού και του νεοναζισμού.
Εχει λεχθεί πως «ζούμε σαν να μην υπάρχει αύριο». Είναι βέβαιο! Ετσι όπως «ζούμε», σίγουρα δεν θα υπάρχει αύριο.
