Είπαν ότι ήταν ένα σόου, μια σκανταλιά μεταξύ ομοίων. Ομως τάραξε τα νερά. Είπαν ότι ήταν λίγοι, 205 εκατομμυριούχοι. Σταγόνα στον ωκεανό των 62,5 εκατομμυρίων εκατομμυριούχων (μεταξύ αυτών και 81.000 Ελληνες), οι οποίοι, αν και αποτελούν το 1,2% του παγκόσμιου πληθυσμού, κατέχουν το 47,8% του παγκόσμιου πλούτου – τα 221,7 από τα 463,6 τρισ. δολάρια. Ομως ακούστηκαν. Βγήκαν από το σμήνος, κοίταξαν από τα έξω το μερίδιο της τάξης τους στην πίτα με τα ελέη του κόσμου, και με ανοιχτή επιστολή προς τους συμμετέχοντες στο Φόρουμ του Νταβός ζήτησαν να φορολογηθούν και άλλο, ώστε να περιοριστούν οι ανισότητες που έχουν κατακερματίσει την ανθρωπότητα. Σαν να είδαν ότι, στον επισφαλή κόσμο μας, δεν μπορούν να αποδέχονται την εισβολή των δεινών δίχως να αναχαιτίζουν κάπως τις επιπτώσεις τους. Εμφανίστηκαν συγκαιρινοί μιας εποχής ώριμης για αλλαγή πορείας. Μια στιγμή υπερβατική μέσα στο καμίνι της κρίσης.
«Ενα πρώτο βήμα θα ήταν η φορολόγηση εισοδημάτων άνω των 4-5 εκατομμυρίων δολαρίων με ένα 1%-2% ετησίως», πρότεινε ο πρωτεργάτης της κίνησης, Βρετανός εκατομμυριούχος Φιλ Γουάιτ. Γνωρίζει ο Γουάιτ ότι προτάσεις του είδους από τον ΟΗΕ και την Oxfam (φέτος πρότεινε να φορολογηθούν με υψηλό συντελεστή τα απρόσμενα υπερκέρδη των ενεργειακών κολοσσών) πέφτουν σταθερά στο κενό. Ο Γουάιτ πάντως φιλοδοξεί. «Αν ήμουν φτωχός και ζητούσα να φορολογηθούν οι πλούσιοι, ελάχιστοι θα με άκουγαν, αλλά είμαι πλούσιος».
Δηλώσεις του είδους είναι αντανακλαστικά ακίνδυνα για τη συσσώρευση μεγάλου πλούτου. Αυτή θα εξακολουθήσει. Σημασία θα είχε αν οδηγούσαν αντιστρόφως σε πράξεις που θα λιγόστευαν τη φτώχεια, την ακραία και μη, που πήρε ξανά την ανηφόρα, με τις απανωτές κρίσεις, μετά 25 χρόνια καθοδικής πορείας. Σημασία θα είχε αν οι 205 γίνονταν ίσως 1.005, ούτε οι μισοί από τους 2.523 δισεκατομμυριούχους της Γης, και με το 1%-2% επιπλέον φορολόγησης να μίκραινε η στέρηση στον κόσμο. Απίθανο να συμβεί. Η δωρεά είναι κάτι εύκολο, η φορολόγηση όχι. Αταλάντευτη τάση σε πολλές χώρες είναι, αντιθέτως, η φοροδιαφυγή ή υποφορολόγηση του μεγάλου πλούτου.
Τη μερική διόρθωση αυτής της στρέβλωσης υπονοούν οι 205 εκατομμυριούχοι, και όχι βεβαίως μια ευρεία αναδιανομή πλούτου. Ομως ματαιοπονούν. Το πεδίο, αδιάβατο. Ωστόσο, ηχεί ανακουφιστικό. Μοιάζει με την αναλαμπή μιας μικρής ρωγμής στη στεγανή ανισορροπία του κόσμου. Φωτίζει αστραπιαία ένα μονοπάτι, και εξαφανίζεται.
