Στο νέο της βιβλίο με τίτλο «Ορατός και αόρατος ρατσισμός τον 21ο αιώνα. Η δυτική μυωπία, η ισχύς του σεξισμού και η άρνηση του αντισημιτισμού» (εκδ. Αλεξάνδρεια), η κοινωνιολόγος και ομότιμη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Αννα Φραγκουδάκη μιλάει, μεταξύ άλλων, για την οπισθοδρόμηση του φεμινιστικού κινήματος και των διεκδικήσεών του μετά τη δεκαετία του 1980.
Επικαλούμενη το ομώνυμο βιβλίο της Αμερικανίδας δημοσιογράφου Σούζαν Φαλούντι «Οπισθοδρόμηση: ο ακήρυχτος πόλεμος στις Αμερικανίδες γυναίκες», αναφέρει: «Ξεχάστηκαν όσα είχε ήδη αποκαλύψει η αμφισβήτηση της δημόσιας απεικόνισης των γυναικών και ξανάρχισαν να παρουσιάζονται ως σεξουαλικά αντικείμενα ή αντικείμενα προς χρήση».
Τα σκεφτόμουν όλα αυτά με αφορμή το τραγούδι της Σακίρα, με το οποίο υποτίθεται ότι εκδικείται την απιστία του τέως συζύγου της, πάλαι ποτέ ποδοσφαιριστή της Μπαρτσελόνα και ακόμη παλαιότερα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Ζεράρ Πικέ: «Αντάλλαξες μια Φεράρι με ένα Τwingo (μοντέλο της Ρενό). Αντάλλαξες ένα Rolex με ένα Casio» είναι ο στίχος με τον οποίο επέλεξε να απαντήσει στην «αντικατάστασή» της από την 22χρονη νέα σύντροφό του.
Πολλοί εξήραν την τόλμη της, το βίντεο κλιπ έκανε 140 εκατ. views σε μερικά 24ωρα, ο Πικέ ανταπέδωσε την ειρωνεία κι εμφανίστηκε με Twingo την επόμενη ημέρα. Oλοι, τελικά, είναι χαρούμενοι. Η Σακίρα κέρδισε πάλι χρήματα και δόξα (ίσως έτσι καταφέρει να πληρώσει το πρόστιμο ύψους πολλών εκατομμυρίων που της έχει επιβάλει η ισπανική Δικαιοσύνη για φοροδιαφυγή). Ο Πικέ απέσπασε τον τίτλο του πλακατζή, ακομπλεξάριστου τύπου. Και η 22χρονη μπορεί να καυχιέται ότι έκλεψε τον σύντροφο της Σακίρα.
Αυτές που έχασαν είναι οι γυναίκες, που εξομοιώνονται με γρήγορα αυτοκίνητα ή σαραβαλάκια, και καλούνται να αποδείξουν ότι έχουν την αξία ενός ακριβού ρολογιού και όχι μιας μπαγκατέλας. Και αν ο μισογυνισμός της τραπ ενοχλεί και στηλιτεύεται, τι να πει κανείς για τον αφομοιωμένο σεξισμό, που αναπαράγεται από γυναίκες-ινδάλματα της ποπ; Τουλάχιστον τα κορίτσια που φορούν Casio και οδηγούν Ρενό σταμάτησαν να ακούν Σακίρα, και αυτό είναι από μόνο του θετική εξέλιξη: για τον ταξικό αποκλεισμό, τον φεμινισμό και σίγουρα για τη μουσική.
