Υπήρχε κάτι απόκοσμο, σχεδόν αγγελοπουλικό, στο χθεσινό πλάνο με τον ναό της Αναστάσεως του Σωτήρος, κάποτε (μόλις μέχρι πριν από 1,5 χρόνο) σχεδόν κρυμμένο από την οργιώδη βλάστηση του Τατοΐου και σήμερα απογυμνωμένο, πανταχόθεν εκτεθειμένο, χωρίς την αλλοτινή φυσική προστασία που του πρόσφεραν τα πανύψηλα κυπαρίσσια και τα πυκνά πεύκα αυτής της πάλαι ποτέ μαγικής γωνιάς στους πρόποδες της Πάρνηθας. Οσοι αγαπούν τη φύση και δεν είχαν επισκεφθεί από επιλογή τα πρώην βασιλικά κτήματα ύστερα από την καταστροφική πυρκαγιά του 2021 θα υπέστησαν σοκ παρακολουθώντας από την τηλεόραση την τελευταία πράξη της κηδείας του Κωνσταντίνου Β΄. Η εικόνα με τα λιγοστά κυπαρίσσια που γλίτωσαν από την πύρινη λαίλαπα να στεφανώνουν πλέον τον ναό, σε συνδυασμό με την εκκωφαντική, αποκαλυπτική ερημιά της αποψιλωμένης γης καταγράφεται στα ιστορικά τεκμήρια του μέλλοντος. Οταν το 2060 ή το 2080 θα μνημονεύεται ο τελευταίος αποχαιρετισμός στον τελευταίο Ελληνα βασιλιά, τα πλάνα από τη Μητρόπολη μάλλον δεν θα έχουν καμία ουσιαστική αξία. Το βλέμμα των μελλοντικών γενεών θα τραβάει σαν μαγνήτης η πληθωρική μοναξιά αυτής της βυζαντινοπρεπούς εκκλησίας και η υπόμνηση του οικολογικού ολέθρου που έπληξε το Τατόι εκείνο το μακρινό, πια, καλοκαίρι του 2021.
Ολα αυτά με την ελπίδα ότι όσα τραγελαφικά παρακολουθήσαμε τις προηγούμενες ημέρες με στόχο τον «ευπρεπισμό» της περιοχής δεν θα κοστίσουν στη φυσική αναγέννηση του δάσους στο οροπέδιο του Παλαιοκάστρου όπου είναι θαμμένα, σε μνήματα διάσπαρτα μέσα στην καμένη γη, πολλά από τα μέλη της ελληνικής δυναστείας. Γιατί εκφράζονται φόβοι ότι οι βεβιασμένες κινήσεις υπό το κράτος πανικού ότι «θα γίνουμε ρεζίλι των σκυλιών» στους υψηλούς καλεσμένους δεν αποκλείεται να κατέστρεψαν σημαντικό κομμάτι της φυσικής αναγέννησης της περιοχής. Καμένοι κορμοί υλοτομήθηκαν άρον άρον και απομακρύνθηκαν, βαριά μηχανήματα εισήλθαν στον χώρο, ενώ λιγοστά νέα δέντρα φυτεύθηκαν προκειμένου να διασκεδαστούν οι αναπόφευκτα αποτρόπαιες εντυπώσεις. Τι να απέγιναν τα μικροσκοπικά πευκάκια που γέννησε ο προηγούμενος χειμώνας; Η ελπίδα είναι όλες αυτές οι ενέργειες των συναρμόδιων υπουργείων να ήταν υπό την επίβλεψη ή με τη συνεργασία του Δασαρχείου Πάρνηθας και να μην είχαμε μια δεύτερη καταστροφή πάνω στην πρώτη, μόνο και μόνο για να στηθεί ένα «σκηνικό» διάρκειας λίγων ωρών. Η εμπειρία από τη διαχείριση του χώρου του βασιλικού κοιμητηρίου από το κράτος, όσο το δάσος του Τατοΐου ήταν ακόμη ζωντανό, δεν μας δίνει πολλές ελπίδες, αλλά ας είμαστε αισιόδοξοι. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να αναζητηθούν απαντήσεις.
