Πριν από λίγες ημέρες στον ισραηλινό Τύπο δημοσιεύθηκαν εκτενή ρεπορτάζ σχετικά με το «χάος της δημόσιας διπλωματίας» στη χώρα και τις αλληλοεπικαλύψεις που υπάρχουν. Από τη μια πλευρά υφίσταται το υπουργείο Στρατηγικών Υποθέσεων και Δημόσιας Διπλωματίας, το οποίο έπειτα από μια ανάπαυλα ενεργοποιήθηκε ξανά από τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου πριν από λίγες ημέρες, ενώ τα τελευταία χρόνια μια υπηρεσία με παρόμοιες ιδιότητες λειτουργεί στο γραφείο του πρωθυπουργού.
Ανάμεσα στις δραστηριότητες που έχουν αναλάβει οι διάφορες –περί τη δημόσια διπλωματία– υπηρεσίες βρίσκονται η καταπολέμηση της απονομιμοποίησης του Ισραήλ, του κινήματος «Boycott, Divestment and Sanctions» (παλαιστινιακό κίνημα που προωθεί διεθνώς την ανάγκη να επιβληθούν κυρώσεις στο Ισραήλ) και του αντισημιτισμού εν γένει.
Από τα ρεπορτάζ που δημοσιεύονται μαθαίνουμε ότι το (ξανα)συσταθέν υπουργείο Στρατηγικών Υποθέσεων θα ασχολείται με τρία ζητήματα: τις Συμφωνίες του Αβραάμ και τις επαφές με τις χώρες που εμπλέκονται σε αυτές, το Ιράν και τις σχέσεις με τις ΗΠΑ. Οι σχέσεις με την Ευρώπη, η δημιουργία «γεφυρών» με τον μουσουλμανικό κόσμο, οι λεπτές σχέσεις με τη Ρωσία αποτελούν επίσης διακριτά ζητήματα.
Αν σε αυτές τις πολλές εκδοχές δημόσιας διπλωματίας προστεθεί το καθ’ ύλην αρμόδιο για την παραδοσιακή διπλωματία υπουργείο Εξωτερικών και η πανίσχυρη υπηρεσία του εκπροσώπου των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, γίνεται σαφές ότι η εκάστοτε κυβέρνηση του Ισραήλ δεν επαφίεται απλώς και μόνον στα «δίκαια του έθνους», αλλά αναζητεί νέα και μοντέρνα επιχειρήματα.
Στο Ισραήλ, βεβαίως, όλη αυτή η δημοσιότητα περί δημόσιας διπλωματίας αφορά κατά κύριο λόγο το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι και τις ισορροπίες στην κυβέρνηση Νετανιάχου, καθώς όλοι όσοι έπρεπε να βρεθούν σε κάποια θέση υπουργοί ήταν πολλοί.
Εμμέσως δίνει, ωστόσο, μια ευκαιρία για αυτή την πικρή συζήτηση που κατά καιρούς διεξάγεται στην Ελλάδα, μόνο και μόνο για να ξεχαστεί το επόμενο λεπτό ολοκλήρωσής της. Πέρα από κάποιες μεμονωμένες –και φιλότιμες– προσπάθειες, οργανωμένη δημόσια διπλωματία δεν υφίσταται. Ο,τι υπάρχει δεν έχει σχέση με το κράτος, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Επιπροσθέτως υφίσταται αυτή η μάλλον επαρχιώτικη αντίληψη –για την οποία έχει ακέραια την ευθύνη όλο το πολιτικό σύστημα– που αναμειγνύει την εσωτερική πολιτική κουβέντα με την επιχειρηματολογία προς εταίρους, συμμάχους, τρίτους λοιπούς πιθανώς ενδιαφερομένους για την περιοχή. Ολα τα «εθνικά» είναι «δίκαια», το ζήτημα είναι να μπορούν να εξηγηθούν με όρους 21ου αιώνα.
