Ο Αίσωπος το είχε εύστοχα διατυπώσει: «Ειπέ α θέλεις και αντάκουε α μη θέλεις», «Πες αυτά που θέλεις και άκουσε αυτά που δεν θέλεις». Αυτή η αρετή θεωρείται πυλώνας της αποτελεσματικής επικοινωνίας. Η Ρένα Χιωτέλλη, επικεφαλής του γραφείου Τύπου της γαλλικής πρεσβείας, το γνωρίζει καλά. Στις δεκαετίες που βρίσκεται στη συγκεκριμένη θέση χειρίζεται ψύχραιμα –και με αυτόν τον τρόπο– ακόμη και τις πιο δύσκολες καταστάσεις: εντάσεις, πολιτικές και διπλωματικές κρίσεις, τρομοκρατικές επιθέσεις. Εμαθε να μιλάει όχι την ξύλινη γλώσσα της διπλωματίας, αλλά εκείνη της ειλικρίνειας και της αμεσότητας. Οσοι την έχουμε συναναστραφεί (δημοσιογράφοι του πολιτικού, διπλωματικού, στρατιωτικού, πολιτιστικού ρεπορτάζ) το έχουμε πολλάκις διαπιστώσει.
Στα δεκαοκτώ της χρόνια πέρασε για πρώτη φορά το κατώφλι του Μεγάρου Merlin de Douai, σχεδιασμένου τη δεκαετία του 1890 από τον περιζήτητο τότε αρχιτέκτονα Αναστάσιο Μεταξά, για να εργαστεί ως διερμηνέας. Στη συνέχεια πήρε πτυχίο Φιλοσοφίας από γαλλικό πανεπιστήμιο, παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, αλλά αυτό το ορόσημο της αθηναϊκής μπελ επόκ, μόνιμη έδρα της διπλωματικής αποστολής της Γαλλίας στη χώρα μας, είχε πια γίνει δεύτερο σπίτι της. Ή μήπως… πρώτο; Τόσο ήταν το πάθος της για τη δουλειά που η μητέρα της συχνά της έλεγε: «Εσύ, παιδί μου, παντρεύτηκες την πρεσβεία!».
Η Ρένα Χιωτέλλη αποχαιρετά τη γαλλική πρεσβεία έπειτα από δεκαετίες.
Την προσεχή Τρίτη η κεντρική αίθουσα του Μεγάρου Merlin de Douai θα γεμίσει κόσμο: διπλωμάτες, δημοσιογράφους, συνεργάτες της. Θα πραγματοποιηθεί η αποχαιρετιστήρια δεξίωση για τη συνταξιοδότησή της. Δυσκολεύτηκε ο πρέσβης Πατρίκ Μεζονάβ να την πείσει. «Δεξίωση για μένα; Δεν είναι υπερβολικό;».
Με περισσότερους από δέκα Γάλλους πρέσβεις έχει συνεργαστεί στην καριέρα της. «Σταμάτησα πλέον να τους μετράω! Ολοι ήταν πρώτης ποιότητας μυαλά και λαμπερές προσωπικότητες. Από όλους κάτι έμαθα και κάτι καλό έχω να θυμάμαι», λέει. «Και από εσάς τους δημοσιογράφους, όμως, έμαθα πολλά: να μην περιορίζομαι στην επικαιρότητα, στα προφανή, αλλά να αναλύω περισσότερο τα πράγματα, να περνάει το βλέμμα μου μέσα από τη δική σας κριτική ματιά».
Θα της λείψει η πρεσβεία. «Μολονότι είμαι πολύ χαρούμενη που συνταξιοδοτούμαι γιατί θα ξεκινήσω μια νέα ζωή –έχω ενδιαφέροντα, καταστρώνω σχέδια για το πώς θα γεμίζουν δημιουργικά οι μέρες μου–, κατά βάθος δεν έχω συνειδητοποιήσει πως φεύγω οριστικά. Νομίζω ότι θα κάνω μια μικρή ανάπαυλα και θα επιστρέψω στο γραφείο!». Σε εκείνον/εκείνη που θα την αντικαταστήσει, ποια συμβουλή θα δώσει; «Δεν θα είναι “τεχνική” συμβουλή, αλλά ανθρώπινη και μας αφορά όλους: να ανοίγουμε τα χέρια και τις καρδιές μας και να περιμένουμε τα καλύτερα. Να κρατάμε το ενδιαφέρον μας “αναμμένο” και να προσπαθούμε να είμαστε χρήσιμοι στην κοινωνία».
