Ενας από τους λόγους που απέκλεισα νωρίς την προοπτική να σπουδάσω σε κάποια «καθηγητική σχολή» είναι ότι δεν με ενδιέφερε να διδάξω σε Γυμνάσιο ή Λύκειο.
Οι επαγγελματικές προοπτικές των φιλολογιών, μαθηματικών, χημείας, φυσικής συνδέονται άρρηκτα στην αντίληψη της μέσης ελληνικής οικογένειας με την εκπαίδευση. Ευκολία ή έξη, το κακό έχει γίνει!
Κακό; Δεν είναι υπερβολή ο χαρακτηρισμός, εάν αναλογισθούμε πόσους σπουδαίους δρόμους μπορούν να ανοίξουν σε έναν επιστήμονα η φιλολογία, η ιστορία, η αρχαιολογία, η χημεία, η φυσική, η θεολογία. Ομως οι πτυχιούχοι τους εγκλωβίζονται στον δρόμο της εκπαίδευσης με την ευθύνη να είναι και των καθηγητών ΑΕΙ.
Με τη νέα ρύθμιση του υπουργείου Παιδείας όσοι φοιτητές επιθυμούν να έχουν και την προοπτική του διορισμού στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση καλούνται για ένα ακαδημαϊκό έτος να παρακολουθήσουν παιδαγωγικά μαθήματα στα αντίστοιχα παιδαγωγικά τμήματα των ΑΕΙ. Τώρα τα διδάσκονται για ένα εξάμηνο μέσα στο τμήμα τους. Δηλαδή, οι φιλοσοφικές σχολές και οι σχολές θετικών επιστημών «χάνουν» τα ειδικά μαθήματα παιδαγωγικού-διδακτικού περιεχομένου. Τα υπάρχοντα προγράμματα σπουδών παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας θα καταργηθούν τον επόμενο Αύγουστο.
Η ένταση με την οποία οι πανεπιστημιακοί των φιλοσοφικών σχολών αντιδρούν στη νέα ρύθμιση είναι ενδεικτική αντιλήψεων και νοοτροπιών.
Οι σχολές μπορούν να αξιοποιήσουν τα κενά που θα μείνουν, εκσυγχρονίζοντας το πρόγραμμα σπουδών. Είναι στρεβλό η Φιλοσοφική Αθηνών να χαρακτηρίζεται κατεξοχήν «καθηγητική σχολή» όταν έχει ποικιλία τμημάτων! Οι αρχαιολόγοι, οι ιστορικοί, οι ψυχολόγοι, οι παιδαγωγοί που αποφοιτούν πρέπει να γίνουν μόνο εκπαιδευτικοί. Τότε γιατί υπάρχουν οι φιλόλογοι;
Οι πανεπιστημιακοί εμφανίζονται να αρνούνται να ξεβολευτούν στη σχολή τους, την ίδια στιγμή που διεθνώς το ερώτημα είναι πώς θα στηριχθούν οι κλυδωνιζόμενες ανθρωπιστικές σπουδές. Την εποχή των digital humanities οι διδάσκοντες των ελληνικών φιλοσοφικών σχολών θέλουν να εγκλωβίσουν τους φοιτητές τους στο ελληνικό σχολείο και –για να είμαστε πιο ακριβείς– στο φροντιστήριο. Θαρρείς πως φιλολογία χωρίς «τάξη και δασκαλίκι» δεν γίνεται!
