Οικεία, και όχι μόνο επειδή προ διετίας υπήρξαν ανάλογες εικόνες και στην πρωτεύουσα των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι –για το ελληνικό κοινό που αντιστέκεται στη λήθη– τα πρόσφατα γεγονότα βίας στη Βραζιλία, στόχος των οποίων ήταν κυβερνητικά κτίρια. Δυστυχώς η Ελλάδα είχε, τηρουμένων των αναλογιών, την αρνητική πρωτοπορία σε αυτό το πεδίο: Ηταν στις αρχές της σκληρής μνημονιακής περιόδου όταν ακραία στοιχεία με μαζικό τρόπο επιχείρησαν περισσότερες της μιας φορές να εισβάλουν στον «Ναό της ελληνικής Δημοκρατίας». Μπορεί να έχει κάπως ξεχαστεί, πλην όμως υπήρξε στο κέντρο της Αθήνας περίπτωση που κρίθηκε αναγκαίο να ενεργοποιηθεί μυστική διέξοδος ασφαλείας προς την πλευρά του Εθνικού Κήπου, νύχτα, για βουλευτές, κυβερνητικά στελέχη, αλλά και για άλλους εργαζομένους ώστε να απομακρυνθούν για να προστατευθεί η προσωπική τους ασφάλεια, αφού όλες οι έξοδοι της Βουλής ήταν αποκλεισμένες από εξαγριωμένο πλήθος. Προς αποφυγήν των χειρότερων, ευτυχώς οι αστυνομικές δυνάμεις εμπόδισαν την εισβολή, προστατεύοντας τόσο εκείνους που λόγω εργασιακών υποχρεώσεων παρέμεναν στο εσωτερικό του εμβληματικού κτιρίου όσο και τους ιστορικούς εσωτερικούς χώρους του από βανδαλισμούς.
Η σημαντική διαφορά με τις περιπτώσεις σε ΗΠΑ και Βραζιλία, πέραν της αποτελεσματικής φύλαξης του κρατικού «στόχου» στην Ελλάδα, είναι πως στη δική μας περίπτωση τις βιαιότητες δεν πυροδότησε μια γενικευμένη αμφισβήτηση εκλογικού αποτελέσματος. Τις «προετοίμασε» η αμφισβήτηση της νομιμοποίησης της πολιτικής εξουσίας να κυβερνά. Σημαντική ομοιότητα; Και στις τρεις υποθέσεις, η έκρηξη βίας συνιστά «έκφραση» μίσους προς την πολιτική ηγεσία. Στις διαφορές, επιπροσθέτως, είναι και το γεγονός ότι σε ΗΠΑ – Βραζιλία υπήρξαν συλλήψεις και δρομολογήθηκε η επιβολή ποινών, ενώ στην Ελλάδα δεν έγινε κάτι τέτοιο.
Στις ομοιότητες των τριών περιπτώσεων, δυστυχώς, συμπεριλαμβάνεται και το γεγονός ότι στελέχη, ακόμη και κορυφαία, του πολιτικού προσωπικού, με δημόσιες τοποθετήσεις και παρεμβάσεις τους, είτε ενέπνευσαν είτε υποδαύλισαν το κύμα της βίαιης απαξίωσης των δημοκρατικών θεσμών. Είναι ασφαλώς ανησυχητικό ότι οι εστίες φωτιάς σε αυτό το περιβάλλον τής επικίνδυνα εύφλεκτης αναταραχής ανάβουν «εκ των έσω». Τι άλλο συνιστούν η ανοχή σε στρεβλώσεις, οι αλληλοκατηγορίες περί διαφθοράς ή η –με μεγάλη ευκολία– εξαπόλυση βολών περί «καθεστώτος» και «παρακράτους» ή εκφράσεις από την αντιπολίτευση όπως «ο πρωθυπουργός σας»; Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, έκανε την εμφάνισή της και μια τάση για εκ των προτέρων αμφισβήτηση του αποτελέσματος των προσεχών εκλογών. Είναι όλο αυτό αναστρέψιμο;
