Δεύτερη Κυριακή του 2023. Κανονικά θα έπρεπε να γράψω για όλα τα σοβαρά και τα δύσκολα που έχουμε μπροστά μας. Τον πόλεμο στην Ουκρανία, την ακρίβεια και τον πληθωρισμό που ροκανίζουν το εισόδημα του κόσμου, το κλίμα του πλανήτη που έχει τρελαθεί απ’ τις αυθαιρεσίες μας, την αβεβαιότητα σχηματισμού κυβέρνησης.
Σήμερα, όμως, είμαι σε διαφορετική διάθεση. Ισως να φταίνε οι αλλεπάλληλες αργίες από τις διακοπές Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και Φώτων. Ισως και η πρόσφατη βόλτα μου στη Θεσσαλονίκη. Τι να λέμε; Οι άνθρωποι εκεί πάνω ξέρουν να ζουν.
Εχουν κάνει κομμάτι τους το λεγόμενο «χαλαρά», που μου «πετάει» κάθε τόσο όταν με βλέπει στην «τσίτα» ο φίλος μου ο Στέλιος – γέννημα- θρέμμα Θεσσαλονικιός. Ή το γνωστό «μανιάνα» (δηλαδή «αύριο», που έχει την έννοια «άσ’ το γι’ άλλη μέρα»), η μόνη λέξη, μαζί με τη «θερβέθα» (μπίρα), που μου επαναλάμβανε καθημερινά η διασκεδαστική Ισπανίδα φίλη μου, Κόρα, με την οποία συνυπήρξαμε το 1985 σε ένα σταζ της Κομισιόν. Ζει τώρα στην Κόρδοβα με τρία παιδιά κι ένα εγγόνι. Ανοιξε –φυσικά– μεγάλη μπιραρία…
Ε, λοιπόν, έπειτα από 37 χρόνια εργασίας –61 ετών πλέον– συνειδητοποιώ, όσο ποτέ άλλοτε, ότι αυτό που μου ‘χει λείψει περισσότερο είναι η ανικανοποίητη ανάγκη μου να έχω επιτέλους άφθονο ελεύθερο χρόνο. Για να τον ξοδεύω σπάταλα στις ασχολίες που αγαπάω. Να ξυπνάω το πρωί χωρίς βιασύνες και τρεχάματα, να φτιάχνω τον διπλό εσπρέσο μου και να διαβάζω επί ώρες εφημερίδες και περιοδικά, να ακούω ραδιόφωνο, αλλά και την αγαπημένη μου μουσική (Pink Floyd, Fleetwood Mac, Supertramp, Doors, Σαββόπουλο, Τσιτσάνη και… Stairway to Heaven) και να κανονίζω φαγητό, αν γίνεται κοντά στη θάλασσα, με «χαλαρούς» (πλέον) τύπους σαν και μένα, με απέραντες συζητήσεις που να μην τελειώνουν ποτέ.
Η ζωή είναι μία και μοναδική. Είμαστε τόσο τυχεροί, παρά τα προβλήματα, τα άγχη και τις στενοχώριες. Ας μάθουμε να ζούμε την κάθε μέρα ξέγνοιαστα και χαρούμενα. Σαν να είμαστε νέοι.
Να μπορώ μια βδομάδα ολόκληρη να μη βγω από το σπίτι –να διαβάζω βιβλία από τη μεγάλη, σχεδόν αδιάβαστη, βιβλιοθήκη μου, να βλέπω όλο το βράδυ ταινίες σ’ όλες τις πλατφόρμες, να μαγειρεύω συνταγές του «Γαστρονόμου», να μαστορεύω στην αποθήκη μου όσα τόσα χρόνια αρνούμαι να πετάξω και να καταστρώνω σχέδια για καλοκαιρινές, ανοιξιάτικες, φθινοπωρινές και χειμωνιάτικες εξορμήσεις.
Να μπορώ –επιτέλους– να καβαλήσω το αυτοκίνητο με τη Ναταλία και τη Σάντυ (ημίαιμο αγαπημένο κακομαθημένο καπεσοβίσιο σκυλί) και να φύγω για ταξίδι με άγνωστη επιστροφή. Να πηγαίνω σε φίλους καρδιακούς στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Στο Ζαγόρι να βρω τον Πάρη και τη Χαρά, να σκαρφαλώσουμε στην Αστράκα και να ψάχνουμε ξεχασμένους ιστορικούς τόπους και να γελάμε λέγοντας ιστορίες απ’ τα παλιά. Στη Διάπορο τον Στέλιο και τη Μαρία, να παίξουμε χαρτιά, να δοκιμάσουμε κρασιά και να μείνουμε στη θάλασσα μέχρι να πέσει το βράδυ. Στο Πήλιο τον Αλέξη και τη Θάλεια, να περπατήσουμε ανάμεσα στις μηλιές και μετά να τραγουδήσουμε αγαπημένα ελληνικά. Στη Σίφνο τον Παντελή και τη Λεονί, να κάνουμε βαρκάδα και μπάνιο στη Χρυσοπηγή. Στην Πάρο τον Κωνσταντίνο και τη Λήδα, να κάνουμε ψαροντούφεκο και να χαζέψουμε τ’ αστέρια. Στη Μυτιλήνη τον Βασίλη και την Κατερίνα, ν’ ανέβουμε στην Αγιάσο και να φάμε φούσκες με ούζο στο λιμάνι του Μολύβου. Να μείνω όσο καιρό θέλω στην Ηπειρο, στην Αμοργό, στην Ανδρο, στην Τζια, στην Αίγινα, στα Κύθηρα, στη Φολέγανδρο, στη Μάνη. Να δείξω στα παιδιά μου την Ελλάδα που αγαπώ.
Και να έχω όσο χρόνο θέλω για τον εαυτό μου. Χωρίς τύψεις να κοιτάζω το ταβάνι, να μάθω κιθάρα και μπριτζ. Και, επιτέλους, να βρω χρόνο να γράψω εκείνο το βιβλίο που τόσα χρόνια αναβάλλω.
Οταν ήμουν έφηβος είχα έναν γείτονα – φίλο στον Χολαργό, τον Νίκο. Ηταν τρελός με τις μοτοσικλέτες και τις πολεμικές τέχνες. Θεοί του ήταν ο Μπρους Λι, η Μοντέσα αλλά κι ο Νίκος Καββαδίας. Οποτε με έβλεπε στενοχωρημένο έβαζε στο πικάπ το «I am sailing» του Ροντ Στιούαρτ και ξαναζωντάνευε το όνειρό μας. Να σαλπάρουμε μ’ ένα ιστιοπλοϊκό και να γυρίσουμε όλες τις θάλασσες του πλανήτη. Εφυγε, δυστυχώς, πολύ νωρίς για τις δικές του θάλασσες, τους δικούς του ουρανούς.
Η ζωή είναι μία και μοναδική. Ενα θείο δώρο που μας δόθηκε να το κάνουμε ό,τι θέλουμε. Είμαστε τόσο τυχεροί παρά τα προβλήματα, τις γκρίνιες, τα άγχη και τις στενοχώριες. Πόσο μάλλον που γεννηθήκαμε σε έναν ευλογημένο τόπο. Ας μάθουμε να ζούμε την κάθε μέρα ξέγνοιαστα και χαρούμενα. Σαν να είμαστε νέοι. Καλή χρονιά.
