Μα τι είναι αυτός ο ορυμαγδός που ξέσπασε με τα Γλυπτά του Παρθενώνα; Μην είναι το μπαράζ των ξένων δημοσιευμάτων, το καθένα και με μια δική του εκδοχή/πληροφορία; Μην είναι οι μυστικές συναντήσεις του Ελληνα πρωθυπουργού με τον διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου Τζορτζ Οσμπορν; Μην είναι οι ανακοινώσεις κυβέρνησης και αντιπολίτευσης; Η ρητή δήλωση του ΥΠΠΟΑ, από τη μια, ότι πάγια θέση της χώρας μας είναι πως δεν αναγνωρίζει στο Βρετανικό Μουσείο νομή, κατοχή και κυριότητα των Γλυπτών, καθώς αποτελούν προϊόν κλοπής; Η παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, που ζητεί «άμεση σύγκληση της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής» προκειμένου να ενημερώσει η κυβέρνηση για τους χειρισμούς της; Μην είναι η κατεπείγουσα ανάγκη να διευρυνθεί η προεκλογική ατζέντα την περίοδο που διανύουμε, γεμάτη από δύσκολα κοινωνικά, οικονομικά και γεωπολιτικά ζητήματα;
Τι είναι τα Γλυπτά μας, λοιπόν; Κι αυτά κι εκείνα. Κατακλυσμός εικασιών, θέσεων και προθέσεων. Δεν είναι η πρώτη φορά που το θέμα της επιστροφής/επανένωσης των Γλυπτών φουντώνει. Ούτε που οι Times του Λονδίνου τάσσονται στο πλευρό της Ελλάδος. Ηταν, συμπτωματικά, πριν από ακριβώς ένα χρόνο (Ιανουάριος του 2022) που πρωτοέγραψαν ότι «τα Γλυπτά ανήκουν στην Αθήνα. Τώρα πρέπει να επιστραφούν».
Η επιστροφή των Γλυπτών, πότε ως θέαμα, πότε ως διεκδίκηση, πότε ως εθνικολαϊκιστικό σύνθημα, είναι μια υπόθεση 40 χρόνων, από τον Ιούλιο του 1982, οπότε ξεκίνησε η Μελίνα Μερκούρη, επισήμως, την εκστρατεία της. Με αναρίθμητες εκκλήσεις, αντεγκλήσεις, προσπάθειες μεμονωμένες και ομαδικές, με σκαλώματα και ξεσκαλώματα φτάσαμε έως σήμερα. Και όπως έχει πει στο παρελθόν ο διευθυντής του Μουσείου Ακρόπολης Νίκος Σταμπολίδης στην «Κ», «δεν μπορεί να μας ενδιαφέρει ποιος είναι αυτός που θα φέρει τα Γλυπτά. Αρκεί να έρθουν πίσω. Καθένας το λιθάρι του, είτε μικρό είτε μεγάλο».
Οποτε κι αν έρθουν. Η ανυπομονησία, η αγωνία μπορεί να είναι συστατικά προεκλογικής περιόδου· οι όποιες διαπραγματεύσεις, όμως, για ένα θέμα τόσο επίμονο, τόσο δαιδαλώδες, τόσο δυσεπίλυτο, δεν στριμώχνονται στην πολιτική της ψηφοθηρίας, στο αδιέξοδο της απλής αναλογικής.
Τα Γλυπτά όσο είναι βολικά για εκμετάλλευση, γιατί είναι παγκόσμια σύμβολα, δημοφιλή, αναγνωρίσιμα, άλλο τόσο εκδικούνται. Αποκαλύπτουν τις πραγματικές προθέσεις, τις κενές διαμάχες. Τις κάθε λογής ελλείψεις και παραμορφώσεις.
