Μου λέει την περασμένη εβδομάδα παθολόγος: «Εχουμε τρελαθεί. Βλέπουμε ιούς που μέχρι τώρα τους ξέραμε μόνο μέσα από τα βιβλία. Είμαι 25 χρόνια στη δουλειά, τέτοιο πράγμα πρώτη φορά».
Την είχα επισκεφθεί για να με εξετάσει έπειτα από μια γερή δόση γρίπης τύπου Α που με ταλαιπώρησε με 39+ πυρετό επί τρεις ημέρες συν δέκατα που όμως τα περνούσα με ρίγη και κακουχία συν βήχα από αυτούς που νομίζεις πως θα πάρει φωτιά το στέρνο σου και θα εκραγεί το κεφάλι σου – συν, τέλος, ένα συνάχι που κάνει όλο μου το μέτωπο να το νιώθω λες κι έχω ένα κομμάτι πάγου εγκλωβισμένο μέσα. (Σημείωση: δεκαπέντε με είκοσι περίπου ημέρες προτού ανεβάσω τον πρώτο πυρετό είχα κάνει το εμβόλιο της γρίπης.)
Γιατί όμως ξαφνικά ιοί έχουν «σκάσει» από τα ιατρικά εγχειρίδια και κυκλοφορούν ανάμεσά μας; ρώτησα την παθολόγο. «Σχεδόν τρία χρόνια κλεισμένοι μέσα ή με μάσκες έξω, όλο αυτό κατέστησε το ανοσοποιητικό μας σύστημα εξαιρετικά ευάλωτο σε ιούς που μέχρι πρότινος ήταν λίγο πολύ αδρανοποιημένοι. Εχουμε αναπτύξει αντισώματα για την COVID, είτε λόγω νόσησης είτε λόγω εμβολίων, αλλά τώρα που βγαίνουμε χύμα έξω, είμαστε απροετοίμαστοι για τα άλλα. Σαν να ξαναγίναμε παρθένοι ως οργανισμοί».
Αυτή είναι μία από τις ερμηνείες για όλο αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή (και την έντονη φημολογία ότι Ιανουάριο – Φεβρουάριο «θα γίνει χαμός» από γρίπη).
Θυμάμαι στις αρχές της πανδημίας τις θεωρίες κλιματολόγων ότι μπαίνουμε σε μακρά περίοδο υγειονομικών κρίσεων εξαιτίας της διαταραχής στη διατροφική αλυσίδα αλλά και εξαιτίας των συχνών, αλόγιστων στην ουσία, ταξιδιών. Αλλα τα μικρόβια και οι ιοί στο Μπαλί, άλλα στην Αθήνα. Το Μπαλί όμως το κάναμε λίγο «εκδρομή Σαββατοκύριακου» χάρη και στις απίθανες προσφορές των αεροπορικών εταιρειών (και τις πανάκριβες μετακινήσεις εντός Ελλάδας). Κάπως έτσι, χονδροειδώς ειπωμένα, μπλέξαμε εξωτικούς με ντόπιους ιούς. (Να θυμίσω εδώ ότι η σύφιλη ήρθε στην Ευρώπη από τους ναύτες του Κολόμβου…)
Διαβάζω ότι ο Φάουτσι (ο Αμερικανός Τσιόδρας, τρόπον τινά) δέχεται σφοδρή κριτική στην Αμερική: λάθος τα οριζόντια lockdowns, του καταλογίζουν ορισμένοι. Επρεπε να παρθούν μέτρα προστασίας για ηλικιωμένους και ευπαθείς πληθυσμούς και οι υπόλοιποι να νοσήσουμε.
Εκ των υστέρων η κριτική είναι εύκολη. Η COVID ήταν ένα αίνιγμα για την παγκόσμια ιατρική (ακόμα προκαλεί ερωτήματα). Από την άλλη, όντως, δεν είναι δυνατόν ένας οργανισμός να μην αρρωσταίνει ποτέ. Αυτό μας συνέβη, λίγο-πολύ, αυτά τα δύο χρόνια με την κλεισούρα και τις μάσκες.
Ακούω ότι η γρίπη που πέρασα σε άλλους το γύρισε σε πνευμονία. Η πρώτη μου κίνηση αυτή τη στιγμή είναι να φορέσω ξανά τη μάσκα μου. Πλέον ο χειμώνας είναι μονίμως ο «μήνας ο σκληρός»…
