Είναι το μικρό προσωπικό μου πρωτοχρονιάτικο έθιμο. Κάθε πρώτη του έτους ένας περίπατος γύρω απ’ τον λόφο της Ακρόπολης. Παλιά που έμενα σε προάστιο έπαιρνα το αυτοκίνητο και κατέβαινα στην Αθήνα. Εδώ και χρόνια που είμαι κάτοικος κέντρου, περπατώ την Πατησίων, όπου και προβάλλει στο βάθος της προοπτικής των προσόψεων των πολυκατοικιών η βόρεια κιονοστοιχία του Παρθενώνα. Πάντα μου αρέσει να εντοπίζω τους σπόνδυλους των κιόνων από τον Ναό που κατέστρεψε ο Ξέρξης. Τους είχαν εντοιχίσει εκεί οι Αθηναίοι για να μην ξεχνούν την εισβολή των Περσών. Συνεχίζω την Αιόλου, κι από εκεί, μετά τη Ρωμαϊκή Αγορά παίρνω τον χωματόδρομο που οδηγεί, ανάμεσα στην αρχαία Αγορά και τον Αρειο Πάγο, στην Αποστόλου Παύλου. Ανάλογα με τη διάθεση είτε ανηφορίζω από το στενό του Αστεροσκοπείου στον λόφο των Νυμφών, με την Πνύκα από τη μια και τη Μελίτη με τον ορίζοντα του Σαρωνικού από την άλλη. Είτε ακολουθώ την Αποστόλου Παύλου ώς τη συμβολή με τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Κάθε τόσο σταματάω για να εισπράξω λίγο Παρθενώνα, Ερέχθειο, Ναό της Νίκης και Προπύλαια. Τα μάρμαρα δεν είναι ποτέ άσπρα. Ροδόχρωμα, ώχρα στο χρώμα της άμμου, πορτοκαλιά, ακόμη και γκρίζα. Οι προβολείς που ανάβουν τη νύχτα μετατρέπουν τον Παρθενώνα σε ένα πυροτέχνημα φωτός. Ο χρόνος κυλάει, ο χρόνος αλλάζει, όμως αυτός είναι πάντα εκεί.
Πόσες σταθερές έχει η ζωή μας; Και πώς, όσο περνούν τα χρόνια και σκέφτεσαι όλο και περισσότερο το τέλος του δικού σου χρόνου, αυτές οι σταθερές έχουν όλο και περισσότερη σημασία; Είναι οι άνθρωποι που αγαπώ, τα βιβλία που έγραψα, είναι και ο Παρθενών. Το αίσθημα της σταθερότητας ισχυροποιείται από το γεγονός ότι η Ακρόπολη δεν συμμετέχει στην υπόλοιπη ζωή της πόλης. Μου αρέσει πάντα να συγκρίνω την Αθήνα με τη Ρώμη. Στη Ρώμη τα ερείπια έχουν ενταχθεί στη σύγχρονη ζωή της. Εκεί μπορείς να πάρεις ένα νήμα που ξεκινάει από τον Gucci και φτάνει ώς τα χρόνια της Δημοκρατίας χωρίς διακοπή. Μπαρόκ, Αναγέννηση, Μεσαίωνας, Αντωνίνοι, Αύγουστος, Καίσαρ και πάει λέγοντας. Στην Αθήνα έχεις την αμνησία της σύγχρονης πόλης και στο κέντρο της έναν εγκέφαλο, που κρατάει αναλλοίωτη τη μνήμη, σαν τον πλανήτη του Ταρκόφσκι. Κι ας τον έχει τραυματίσει το πέρασμα τόσων αιώνων ανθρώπινης ζωής.
Ο Πλούταρχος στον Βίο του Περικλέους γράφει πως ο Ναός συνδυάζει «το αρχαίον κάλλος με το νεαρόν σφρίγος». Ορίζει την αιωνιότητα. Κι αυτό που μας λείπει περισσότερο σήμερα είναι το αίσθημα της αιωνιότητας, του πριν και του μετά. Η Ακρόπολη είναι εκεί για να μας το θυμίζει. Αντε και καλή χρονιά.
