Εκλογική χρονιά το 2023, με το 2022 να κλείνει με ένα παράδοξο για την κεντρική πολιτική σκηνή: Ενα καλλιτεχνικό – εκπαιδευτικό θέμα, δηλαδή η διαβάθμιση των πτυχίων των δραματικών και άλλων καλλιτεχνικών σχολών, βρέθηκε ψηλά στην ατζέντα της πολιτικής αντιπαράθεσης. Λύση δεν βρέθηκε, θα ήταν άλλωστε δύσκολο να υπάρξει σύγκλιση για θέμα που ταλανίζει τους καλλιτέχνες εδώ και 22 χρόνια. Αλλά καταδείχθηκε, για μία ακόμη φορά, η απόφαση των κομμάτων να θυσιάζουν τον ορθολογισμό στην προσπάθεια να προσεταιριστούν ψηφοθηρικά ομάδες του εκλογικού σώματος.
Εάν ήμουν ηθοποιός δεν θα πίστευα κανέναν. Ούτε την κυβέρνηση η οποία επί σχεδόν τέσσερα χρόνια δεν άγγιξε το θέμα –δεν βοήθησε και η πανδημία που ανέτρεψε τις προτεραιότητες–, ούτε και τη μείζονα αντιπολίτευση που είτε θολώνει το τοπίο για να κρύψει τις αδυναμίες της (ΣΥΡΙΖΑ) είτε ψελλίζει τάχα προτάσεις (ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ). Και όμως η λύση του θα αποτελούσε σημαντική μεταρρυθμιστική τομή στον ευάλωτο κλάδο της καλλιτεχνικής παιδείας.
Ο χώρος της εκπαίδευσης είναι εγκλωβισμένος σε ιδεολογικο-πολιτικά χαρακώματα, τα οποία επιτρέπουν σε όσους θέλουν να μην αλλάξει κάτι να βολεύονται από τον κομματικό πόλεμο. Δύσκολα θα βρει κάποιος μία γενναία μεταρρύθμιση που ψηφίστηκε με πολιτική συναίνεση στη Βουλή και υλοποιήθηκε χωρίς εντάσεις. Ενδεικτικά, ο νόμος για τα ΑΕΙ που ψηφίστηκε τον Ιούλιο του 2022 περιέχει ρυθμίσεις που υιοθετούνται (π.χ. για τα διπλά πτυχία) και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Προς το παρόν όμως, τα ιδρύματα εμφανίζονται να μην έχουν αξιοποιήσει κάποια από τις νέες ρυθμίσεις…
Την ίδια στιγμή, η ζωή στα ΑΕΙ συνεχίζεται χωρίς να αλλάξει κάτι. Για παράδειγμα, η ρύθμιση για τα προαπαιτούμενα μαθήματα (δηλαδή ο φοιτητής της Νομικής να έχει εξετασθεί επιτυχώς στην π.χ. Πολιτική Δικονομία Ι για να διδαχθεί την Πολιτική Δικονομία ΙΙ) δεν εφαρμόζεται στην πράξη, αφού οι καθηγητές αρνούνται να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, και περιμένουν από το υπουργείο Παιδείας να αναλάβει το πολιτικό κόστος και να ορίσει ότι η ρύθμιση είναι υποχρεωτική. Το ίδιο με τους «αιώνιους» φοιτητές. Η Ελλάδα «εξάλειψε» το πρόβλημα με το να μην τους προσμετρά στις διεθνείς εκθέσεις. Ομως οι πανεπιστημιακοί διαμαρτύρονται κάθε Γενάρη πως στα μαθήματα εμφανίζονται 30 φοιτητές και στις εξετάσεις 300.
Η Ιστορία δείχνει πως όποιος ρίξει ακόμη και μία σημαντική μεταρρύθμιση στα λιμνάζοντα ύδατα της ελληνικής εκπαίδευσης τα ταράζει για λίγο. Στην ουσία, όμως, καταλήγει απλώς πρόσκαιρα να διευρύνει τους κύκλους της αδράνειας.
