Εκλογές έρχονται, θα διαβάσουμε πολλά σενάρια για το τι θα γίνει, θα μάθουμε για όλες τις πιθανές εξελίξεις, πολλές φορές με τη βεβαιότητα που πηγάζει από την «αυθεντία» του σχολιαστή και θα γίνουμε, όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις, μάρτυρες συνωμοσιολογικών θεωριών. Εννοείται ότι όλα τα παραπάνω θα υπηρετούν στην προεκλογική περίοδο –με τρόπο εμφανή ή πιο διακριτικό– πολιτική σκοπιμότητα, γιατί σε τέτοιες καταστάσεις αμερόληπτοι σχολιασμοί δεν ευδοκιμούν.
Πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις οι επιθυμίες και οι προτιμήσεις του αρθρογράφου λαμβάνουν, στην καλύτερη περίπτωση, τον μανδύα της αντικειμενικότητας προκειμένου να εξυπηρετηθεί με πιο αποτελεσματικό τρόπο αυτό που πιστεύει και αυτό που θέλει τελικά να γίνει. Υπάρχει και το φαινόμενο της απροκάλυπτης στράτευσης κατά το οποίο ο σχολιαστής επιλέγει το κοινό του και το κοινό τον σχολιαστή του. Μια ξεκάθαρη σχέση.
Το να κρατήσει ένας διαμορφωτής της κοινής γνώμης μια ουδέτερη στάση ενώ μαίνεται η μάχη, δεν γνωρίζω αν είναι ηθικό. Δεν γνωρίζω αν τελικά αυτό που είχε πει ο Αλεν Ντάλες πως «η ουδετερότητα είναι ανήθικη» έχει διαχρονική ισχύ. Συνήθως σε περιόδους ακραίας πόλωσης οι ενδιάμεσοι χώροι συνθλίβονται. Αυτό έχει αποδείξει η Ιστορία, καθώς η σύγκρουση, φέροντας τη δική της δυναμική, κάνει το σπιράλ της έντασης να περιστρέφεται με υψηλές ταχύτητες. Σε τέτοιες περιόδους οι λεγόμενες «ψύχραιμες» φωνές δεν ακούγονται, δεν βρίσκουν ευήκοα ώτα.
Το γενικότερο πολεμικό κλίμα απαιτεί όλοι να επιλέξουν στρατόπεδο. Αλλωστε, το επιδιώκουν και οι δύο μονομάχοι. Αυτή η κατάσταση οδηγεί σε πολεμοχαρείς κραυγές «ή εμείς ή αυτοί», «θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν», καθώς ο κάθε μονομάχος πιστεύει πως ο αντίπαλός του εκπροσωπεί το απόλυτο κακό. Πραγματικά σε παρόμοιες καταστάσεις, όπου η στρατηγική διακύβευση είναι καθοριστικής σημασίας για το μέλλον μιας χώρας ή όλου του πλανήτη, είναι πολύ δύσκολο να παραμείνει κάποιος ουδέτερος παρατηρητής, ένας αφ’ υψηλού θεατής των γεγονότων. Το κεντρικό ζήτημα δεν είναι αν θα στρατευθεί, αλλά πώς θα στρατευθεί. Θα αναπαραγάγει το πολωτικό κλίμα ή στο μέτρο των δυνάμεών του θα επιχειρήσει να το αμβλύνει, διακινδυνεύοντας να χαρακτηριστεί «Δούρειος Ιππος» λόγω ακριβώς της μετριοπαθούς στήριξης που προσφέρει;
