Κάτι πρέπει να γίνει με το ανυπόφορο μαρτύριο της ακινησίας των Ι.Χ. στους δρόμους, λέμε, ιδίως τούτες τις φορτωμένες ημέρες της εορταστικής κινητικότητας, αλλά δεν συνδέουμε τη λύση και με το προσωπικό μας ξεβόλεμα. Τα γιατρικά που χορηγούνται αλλού μοιάζουν μη ρεαλιστικά, ξένα με την τραυματισμένη από τις συνέπειες των πολλαπλών κρίσεων ελληνική πραγματικότητα. Κανένα δύσκολο μέτρο δεν δείχνει εδώ εφαρμόσιμο. Ούτε η επιβολή διοδίων εισόδου στο κέντρο της πόλης, όπως ισχύει σε Λονδίνο, Μιλάνο, Στοκχόλμη, Γκέτεμποργκ – ηχεί απολύτως αντιλαϊκό μέτρο, ενώ προϋποθέτει τέλεια ΜΜΜ· ούτε η απαγόρευση εισόδου αυτοκινήτων σε κεντρικές ζώνες ορισμένες ώρες την ημέρα· ούτε η χρέωση της στάθμευσης στον χώρο εργασίας με στόχο την αύξηση των επιβατών ανά αυτοκίνητο· ούτε αντιστρόφως η ανάληψη από τις εταιρείες (ή τον δήμο) του κόστους μετακίνησης των εργαζομένων με πούλμαν ή την παροχή δωρεάν εισιτηρίων ΜΜΜ.
Στην Αθήνα της άναρχης οικιστικής πύκνωσης, μιας πόλης με υποδομές για ένα εκατ. αυτοκίνητα, όπου όμως κυκλοφορούν 2,5 εκατ. Ι.Χ., φαντάζει εξωπραγματική η ανάπτυξη ευρέος δικτύου ποδηλατοδρόμων και πεζοδρόμων, όπως στο Οσλο ή στο Παρίσι. Αυξάνουν τους ποδηλάτες και τους πεζούς· οι νέοι δρόμοι αυξάνουν τα αυτοκίνητα. Ο Ελληνας οδηγός περνάει επτά ημέρες τον χρόνο εγκλωβισμένος στο μποτιλιαρισμένο αυτοκίνητό του. Αλλά το προτιμάει από τα ασυνεπή, λίγα, υπερπλήρη λεωφορεία που αγκομαχούν σαν αραμπάδες μέσα στην κίνηση. Το μετρό δεν εξασφαλίζει τη γρήγορη πρόσβαση σε όλα τα σημεία. Ανεπαρκής είναι η διασύνδεση διαφορετικών μέσων. Στην Αθήνα, με Ι.Χ. μετακινείται το 73% των πολιτών, στο Παρίσι το 11%. Είναι τόσο ισχυρό το συναισθηματικό δέσιμο του οδηγού με το αυτοκίνητό του, που δεν θα γινόταν αποδεκτή π.χ. η μαζική χρήση κοινόχρηστων οχημάτων, όπως στη Βρέμη ή τη Γένοβα. Το χρόνιο κουβάρι των παθογενειών και το πελατειακό σφιχταγκάλιασμα πολιτών και πολιτείας καθρεφτίζεται και στο κυκλοφοριακό. Η κοινωνία δεν είναι ποτέ έτοιμη για αλλαγές και η πολιτεία δεν τολμάει κάτι άλλο από παραβιαζόμενα ημίμετρα. Αμφότεροι διαχειριζόμαστε το μποτιλιάρισμα ως δεδομένη καθημερινή ταλαιπωρία.
Οι παρενέργειες των ανέσεων της προόδου θεραπεύονται παντού με μια βεντάλια καινοτομιών. Και με καρότα, μέσα και παροχές υψηλής αποδοχής, και με μαστίγια, περιορισμούς και χρεώσεις σημαντικού πολιτικού κόστους. Εμείς βολευόμαστε μόνο με τα καρότα. Σε αυτά δεν συνηθίσαμε;
