Ο Στάθης Καλύβας, στην πρόσφατη ομιλία του στην Ελληνοαμερικανική Ενωση, μας γνώρισε τον όρο «ομοιογενής ετερογένεια», καθώς μιλούσε για την Αθήνα και την εξέλιξή της. Η ομιλία, που προκάλεσε πλήθος ερωτήσεων εκ μέρους του κοινού, είχε τίτλο «Το παλίμψηστο της αθηναϊκής πολυκατοικίας» και αποτελούσε βραχίονα των εκδηλώσεων που πλαισιώνουν την έκθεση «Πολυκατοικία» στην Ελληνοαμερικανική Ενωση.
Η ομοιογενής ετερογένεια εκφράζει την ατομικότητα στην ελληνική κοινωνία όπως αυτή αποτυπώνεται στη διαφοροποίηση, στην όψη και λειτουργία των κτιρίων. Η τυποποιημένη πολυκατοικία με τη μαζική αναπαραγωγή της διασώζει ως μονάδα στοιχεία διαφοροποίησης από το ισόγειο μέχρι την ταράτσα, ως αντίλογο σε προγράμματα κεντρικού σχεδιασμού που ουδέποτε (για διάφορους λόγους) ευδοκίμησαν στην Ελλάδα.
Ο Στάθης Καλύβας, ως κοινωνικός επιστήμονας, υποστηρίζει τα τελευταία χρόνια μία από τις πιο ενδιαφέρουσες απόψεις για το μέλλον της Αθήνας (και των λοιπών πόλεων). Οι απόψεις του για την αντιπαροχή είναι ρεαλιστικές. Αντιλαμβανόμενος τον τρόπο που η πολυκατοικία σε όλες τις ιστορικές φάσεις της (μεγαλοαστική: 1930-1955, μικροαστική: 1955-1980, μεσοαστική: 1980-2010), εκπροσώπησε κύκλους κοινωνικής κοινωνικότητας και οικονομικής καμπύλης, ο Στάθης Καλύβας μιλάει επί της ουσίας για το τώρα. Πλέον, υπάρχει συνείδηση για το αστικό απόθεμα της Αθήνας, πλέον υπάρχει συνείδηση του κινδύνου υπερ-τουριστικοποίησης, πλέον η ελληνική πολυκατοικία έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον ξένων μελετητών, πλέον είναι αδήριτη ανάγκη για την εξυγίανση του γηρασμένου οικιστικού ιστού. Και επιπλέον, υπάρχει και η δυνατότητα χρηματοδοτικών εργαλείων, κινητοποίησης της κοινωνίας, ενημέρωσης για το διεθνές παράδειγμα καθώς και ώριμες συνθήκες για τη συνέργεια ιδιωτών και Δημοσίου.
Το νέο όραμα για την Αθήνα περνάει αναγκαστικά (και αποκλειστικά) από τη γέννηση και καλλιέργεια της ιδέας μιας νέας ταυτότητας. Ο Στάθης Καλύβας ήταν καταιγιστικός και η ομιλία του θα πρέπει να διαβαστεί και αναλυθεί και από το πολιτικό προσωπικό. Ανέφερε και πάλι την πολύ σημαντική παράμετρο αξιοποίησης των ταρατσών, αυτής της θάλασσας ανενεργού αλλά ενεργοβόρου σκληρής επιφάνειας. Με ένα πρόγραμμα συνολικής επέμβασης στις ταράτσες, η πόλη θα άλλαζε, τα κτίρια θα ζωντάνευαν, οι καύσωνες θα ήταν πιο υποφερτοί, η οικονομία και ο τουρισμός θα ωφελούνταν. Και η Αθήνα θα ομόρφαινε.
