Είναι περίπου νομοτελειακό (μα δεν αποδεικνύεται εύκολα): όσοι έχουν εμμονή με τη διαφθορά, με ίντριγκες και την υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών, είναι οι πρώτοι που, δοθείσης ευκαιρίας, θα επιδείξουν ιδιαίτερο ζήλο σε τέτοιου τύπου θολές διαδικασίες.
Το «Κατάργκεϊτ» είναι χαρακτηριστικό: Ορμπαν και Λεπέν έσπευσαν να στηλιτεύσουν(!) τη… γενικευμένη διαφθορά στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ωστόσο, το έγραψε εύστοχα ο Μιχάλης Τσιντσίνης: «Η εξέλιξη του σκανδάλου μάλλον δεν αποδεικνύει αυτό που φοβούνται οι Ευρωπαίοι. Ο ένας ή ο άλλος ευρωβουλευτής μπορεί κάποτε να πουληθεί. Αλλά η Ευρώπη δεν είναι εύκολο να εξαγοραστεί. Μετά τόσες βαλίτσες, το Κατάρ δεν κατάφερε να αποκτήσει την επιρροή που επιθυμούσε. Το αντίθετο: έχει καταστεί ένα σεσημασμένο καθεστώς, κάθε επαφή με το οποίο είναι πλέον τοξική» («Μπαμπάδες, εμίρηδες και εισαγγελείς», 18.12).
Αυτό το «οι πάντες είναι ξεπουλημένοι» βολεύει πολύ. Από τη στιγμή που το λες, αυτομάτως τοποθετείς τον εαυτό σου στην πλευρά των θυμάτων. Αρα είσαι απαλλαγμένος από ευθύνες και από την ανάληψη πρωτοβουλιών για βελτίωση της ζωής σου – μα αφού είναι όλα «προσυμφωνημένα»;
Μόλις αυτοί οι άνθρωποι, τιμητές των πάντων, αναλάβουν μια θέση εξουσίας αρχίζει το πρόβλημα: διότι, στην ουσία, αυτό που κατακεραυνώνουν ηθικολογώντας ασύστολα, είναι το μόνο που ξέρουν: έτσι δουλεύουν τα πράγματα. Απλώς αλλιώς μιλάς από θέση αδυναμίας, αλλιώς από θέση εξουσίας, ειδικά όταν πιστεύεις ότι η διαφθορά είναι ένα είδος φυσικής συνθήκης. Στην πρώτη περίπτωση, μιλάς ηθικοδιδακτικά εναντίον της, στη δεύτερη την «καταπίνεις αμάσητη».
Μέσα σ’ όλα, ενδεχομένως να είναι ενδεικτική και η εικόνα της «σύλληψης» του πατέρα της με τη βαλίτσα και η είδηση της τελευταίας στιγμής είναι ότι η κ. Καϊλή φέρεται να ομολόγησε ότι ζήτησε από τον πατέρα της να κρύψει ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων που βρέθηκαν στο σπίτι της, σύμφωνα με τη βελγική εφημερίδα Le Soir. Η δε ιταλική εφημερίδα La Repubblica αναφέρει σε ρεπορτάζ στην ιστοσελίδα της ότι η Ελληνίδα ευρωβουλευτής ομολόγησε ενώπιον του Βέλγου εισαγγελέα, Μισέλ Κλεζ, ότι γνώριζε για τις δραστηριότητες του Παντσέρι αλλά και για τις βαλίτσες με τα χρήματα. Ωστόσο, όπως σημειώνεται στο ρεπορτάζ, η ίδια προσπάθησε να υποβαθμίσει τις ευθύνες της. Μοιραία η βαλίτσα του μπαμπά…
Το θέμα όμως δεν είναι η κ. Καϊλή. Είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση. Απαξιωμένη μεν, πλην όμως εμίρηδες, πουτινικοί και ορμπανικοί θέλουν να τη χρηματίσουν ή να τη διαβρώσουν. Αρα είναι μια καλά υπολογίσιμη δύναμη. Εχει όντως διεφθαρμένους βουλευτές, ως μηχανισμός όμως επέδειξε σωστά ανακλαστικά εδώ. Είναι η γλυκιά η ισοπέδωση, αλλά δεν είναι η πραγματικότητα.
