Θα ήταν το Μουντιάλ που δεν θα βλέπαμε. Θα ήταν το Μουντιάλ χωρίς να είναι όμως το Μουντιάλ που είχαμε συνηθίσει: καλοκαίρι, ξενοιασιά, η τηλεόραση στο μπαλκόνι ή στο εξοχικό, το καθησυχαστικό τραγούδι των τζιτζικιών. Θα ήταν το Μουντιάλ που δεν θα μετέδιδε η ΕΡΤ. Θα ήταν το Μουντιάλ του Κατάρ: στην καρδιά του (ευρωπαϊκού) χειμώνα, στη σκιά αιματοβαμμένων εργατικών ατυχημάτων, στον απόηχο σκανδάλων χρηματισμού. Θα ήταν ένα Μουντιάλ που θα ξεχνούσαμε την επόμενη μέρα.
Και ξημέρωσε η επόμενη μέρα. Και θυμόμαστε τους ποδοσφαιριστές του Ιράν με σφιγμένα τα χείλη την ώρα της ανάκρουσης του εθνικού τους ύμνου. Ή τους συμπατριώτες τους στις εξέδρες του σταδίου Καλίφα ντυμένους με φανέλες που έγραφαν «Γυναίκα, ζωή, ελευθερία». Και θυμόμαστε την επική πρόκριση της Ιαπωνίας εις βάρος της Γερμανίας ή την προέλαση του Μαρόκου, που πέταξε έξω από το τουρνουά την Ισπανία και την Πορτογαλία. Ή τον προημιτελικό όλων των προημιτελικών, Ολλανδία – Αργεντινή.
Αλλά κυρίως (θα) θυμόμαστε τον τελικό της Κυριακής· έναν τελικό που θα μνημονεύεται για δεκαετίες· μέχρι να ξημερώσει εκείνη η μέρα που θα ειπωθεί ότι «αυτός ο τελικός ήταν καλύτερος και από εκείνον τον απίστευτο τελικό του 2022». Ενας τελικός που μέχρι το 70ό λεπτό κυλούσε εκνευριστικά άνευρα και προβλέψιμα, με τους Γάλλους εκτός παιχνιδιού και κάθε πιθανότητας διεκδίκησης του τροπαίου. Μέχρι που μέσα σε δύο λεπτά όλα άλλαξαν και το δράμα (ο πραγματικός πρωταγωνιστής κάθε ποδοσφαιρικής εποποιίας) πήρε τα ηνία της αναμέτρησης. Η πιθανότητα να μη στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής στο τελευταίο Μουντιάλ της καριέρας του ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του 21ου αιώνα χάρισε στον αγώνα μια ανεπανάληπτη ομορφιά. Ναι, δεν ήταν 120 λεπτά ποδοσφαιρικού υπερθεάματος. Αλλά τι να πει κανείς για την αδιανόητη, χιτσκοκική κορύφωση;
Αυτός ο τελικός τα είχε όλα: είχε καλούς, είχε κακούς, είχε λιοντάρια, είχε δράκους, είχε νεράιδες, είχε αγγέλους, είχε και τέρατα. Κυρίως είχε μια λυτρωτική αίσθηση δικαιοσύνης: το έπαθλο δεν θα πήγαινε υποχρεωτικά στους καλύτερους μέσα στο γήπεδο, αλλά σε εκείνους που το είχαν ονειρευτεί περισσότερο. Και αν ο πραγματικός ήρωας του τελικού ήταν αυτός που έκανε την απόκρουση του αιώνα στο τελευταίο λεπτό της παράτασης, όλα έγιναν για να στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής ο πιο πλήρης, ο πιο εξωπραγματικά ταλαντούχος αθλητής που ζει και παίζει ποδόσφαιρο αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Αν δεν είναι αυτό αρχαίο δράμα και δικαιοσύνη μαζί, τι άλλο είναι;
