Στο επαρχιακό αεροδρόμιο, μεγάλη ουρά είχε σχηματιστεί μπροστά στη σκάλα του αεροπλάνου που θα απογειωνόταν για την Αθήνα. Ο νεαρός ιερέας βγήκε τελευταίος από την αίθουσα αναμονής, μας προσπέρασε όλους και –ερμηνεύοντας με τον δικό του τρόπο το «οι έσχατοι έσονται πρώτοι»– ανέβηκε αγέρωχος τα σκαλοπάτια. Η πτήση ήταν γεμάτη, κάποιες βαλίτσες δεν χωρούσαν στους χώρους αποσκευών. Ενας κύριος τον παρακάλεσε να μετακινήσει το καλυμμαύχι του από το ντουλάπι για να τοποθετήσει ο ίδιος το σακίδιό του. Εκείνος κούνησε αρνητικά το κεφάλι, σιγομουρμουρίζοντας κάτι ακατάληπτο.
Ο επιβάτης δεν επέμεινε. Μαθημένοι είμαστε, άλλωστε, στις αντιφάσεις. Η καθημερινότητα μάς εκπαιδεύει διαρκώς στο να μην εκπλησσόμαστε (τόσο) κάθε φορά που αποκαλύπτεται το χάσμα ανάμεσα στο φαίνεσθαι και στο είναι. Ειδικά αυτή η χρονιά ήταν έμπλεη τέτοιων μαθημάτων. Ενημερωθήκαμε για κίβδηλα φιλεύσπλαχνους συνανθρώπους μας, που πλούτιζαν εκμεταλλευόμενοι την αληθινή φιλευσπλαχνία κάποιων άλλων. Για εγκλήματα με θύματα παιδιά από εκείνους που φρόντιζαν, υποτίθεται, για το καλό τους. Για σκάνδαλα χρηματισμού με πρωταγωνιστές πολιτικούς οι οποίοι, με αξιοθαύμαστη υποκριτική δεινότητα, όρθωναν το παράστημά τους απέναντι στη διαφθορά. Αλήθεια, μήπως έχετε δει (υπάρχει στο YouTube) την τηλεοπτική συνέντευξη που έδωσε η Εύα Καϊλή στον Γιώργο Τράγκα το 2019; Στηλίτευαν αμφότεροι την έλλειψη ηθικής στην πολιτική και στην κοινωνία, γενικότερα…
Διεθνής Ημέρα Ανθρώπινης Αλληλεγγύης η σημερινή και αναρωτιέμαι: Τι είναι, τελικά, η αλληλεγγύη; Δεν είναι υποκριτικό ο αγενής παπάς της πτήσης να διδάσκει από άμβωνος την αλληλεγγύη; Πριν από μερικές εβδομάδες έλαβα μια επιστολή από την Ολλανδή Ανέτε Σρέτεν. Επισκέφθηκε αρκετές φορές για διακοπές τη Ζάκυνθο, υιοθέτησε από εκεί τη Ρόζα της, ένα κουταβάκι που είχε βρεθεί ετοιμοθάνατο, και με παρακαλούσε να προβάλω τη δράση των εθελοντών του Ζακυνθινού Ομίλου Μέριμνας Ζώων. «Χρειάζονται βοήθεια, παλεύουν με αμέτρητες δυσκολίες, είναι σαν να προσπαθούν να αδειάσουν τον ωκεανό με μια… δαχτυλήθρα. Πονάει η ψυχή μου και για εκείνους και για τα αδέσποτα που έχουν την ανάγκη μας», έγραφε.
Καλύτερος ορισμός για την αλληλεγγύη δεν υπάρχει, νομίζω. Μακάρι η νέα χρονιά να μας επιφυλάσσει συναντήσεις με λιγότερους κατ’ όνομα μόνον «ανθρώπους τους Θεού» και περισσότερες Ανέτε.
