Πλησιάζοντας στο κόκκινο φανάρι, πάτησα φρένο και έκοψα ταχύτητα. Δεν έχασε την ευκαιρία. Πλησίασε χοροπηδώντας και κραδαίνοντας ένα κοντάρι που έσταζε βρώμικο νερό ήταν έτοιμη να πλύνει το παρμπρίζ. Οχι έγνεψα, κουνώντας το δάχτυλο. Απλωσε το χέρι της με παρακλητικό ύφος. Αρνήθηκα και πάλι να ενδώσω στην ικεσία. Θύμωσε τότε, έβγαλε –ούτε που είδα από πού– ένα σφουγγάρι με σαπουνάδα και άρχισε να σαπουνίζει όλα τα παράθυρα του αυτοκινήτου. Σε λίγο δεν έβλεπα τίποτα. Ανοιξα το παράθυρο του οδηγού και φώναξα «τι κάνεις»; Προσπάθησα να συνετίσω ένα έξαλλο πεντάχρονο γυφτάκι, με τα όπλα που συνήθως πιάνουν σε ένα παιδί. Απέτυχα φυσικά. Πλησίασε χοροπηδώντας, με κοίταξε με αυθάδεια στα μάτια και… με έφτυσε. Αναυδη έμεινα να την κοιτάζω. Μάλλον και η ίδια δεν περίμενε την απραγία μου και αισθάνθηκε την ανάγκη να με ενημερώσει: «Σε έφτυσα».
«Ναι, το κατάλαβα», ψέλλισα. Τα κορναρίσματα από πίσω με «ξύπνησαν». «Αν σε πιάσω την έβαψες», φώναξα κάνοντας στην άκρη με το αυτοκίνητο. Αρχισε να τρέχει φωνάζοντας. Στην επόμενη γωνία χώθηκε σε ένα αυτοκίνητο που προφανώς την περίμενε. Με την άκρη του ματιού μου είδα έναν νεαρό Ρομά στο τιμόνι. Ο πατέρας της; Ποιoς ξέρει. Στο γραφείο διηγήθηκα την περιπέτειά μου. Αναρωτιόμουν τι θα μπορούσα να είχα κάνει.
«Να καλέσεις την αστυνομία. Τέτοια ώρα θα έπρεπε να είναι στο σχολείο». Φαντάστηκα τη μικρή ατίθαση να φτύνει τους συμμαθητές και τον δάσκαλό της. Πού να βρίσκεται σήμερα η μικρή τετράχρονη Μαρία, η οποία το 2013 βρέθηκε –ξανθιά και τόσο διαφορετική στην όψη– σε έναν καταυλισμό Ρομά και την ανέλαβε το κράτος; «Εχω πάντα καραμέλες ή γαριδάκια στο αυτοκίνητο, τους τα δίνω και με αφήνουν ήσυχη». Αντί να σε φτύνουν θα σε περιμένουν με προσμονή. Καλύτερη πρόταση. «Ποτέ δεν περνάω από αυτό το φανάρι. Κάνω τον γύρο». Οταν δύο κόσμοι δεν μπορούν να συνεννοηθούν, καλύτερα να μη συναντιούνται;
Ενα παιδί, για τα δικά μας κοινωνικά δεδομένα –16 ετών– ήδη πατέρας παιδιού έχασε τη ζωή του από πυροβολισμό αστυνομικού.
«Καταγόμαστε από κοινότητα που έχει παγώσει στον χρόνο», μου είπε η 25χρονη τσιγγάνα Ευαγγελία Μαμά (φ. Κυριακής 11.12).
Εμείς που έχουμε προχωρήσει, που μεγαλώσαμε αλλιώς, που μπορούμε να διαλέξουμε τρόπο ζωής, έχουμε και το βάρος της ευθύνης για τα «ανήλικα» της κοινωνίας μας, όποια ηλικία και αν έχουν.
