Μόλις είχα επιστρέψει από πολύχρονη παραμονή στο Παρίσι και η πρώτη δουλειά που έκανα ήταν στην εφημερίδα «Μεσημβρινή» του Παναγιώτη Λαμπρία. Το πολιτιστικό τμήμα, όπου και το γραφείο μου, ήταν δίπλα στο αθλητικό. Η Κυριακή ήταν η μέρα που έκλεινα τη σελίδα του βιβλίου. Ηταν και η ημέρα του ποδοσφαίρου. Το απόγευμα, όσο έρχονταν ένας ένας οι συντάκτες από τα γήπεδα, τόσο μεγάλωνε ο θόρυβος. Τσακώνονταν, διαφωνούσαν, σχολίαζαν, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να δουλέψω. Ωσπου κάποια στιγμή έπεφτε σιγή. Δεν άκουγες παρά το υπέροχο τικ τακ των γραφομηχανών, που ακόμη και σήμερα το νοσταλγώ. Είχε έρθει ο επικεφαλής τους, ο Γιάννης Διακογιάννης, και η ατμόσφαιρα του γηπέδου είχε μεταμορφωθεί σε ατμόσφαιρα σοβαρής εφημερίδας. Μια μέρα του καλοκαιριού που αντικαθιστούσα λόγω αδειών τον υπεύθυνο του τηλεοπτικού, μπήκε στο γραφείο μου και μου έδωσε τη φωτογραφία μιας πανέμορφης κοπέλας. Με παρακάλεσε, αν μπορούσα, να τη δημοσιεύσω διότι πρωτοεμφανιζόταν στην τηλεόραση. «Τη λένε Ρίκα Βαγιάνη». Είναι δυνατόν να με παρακαλεί εμένα ο Διακογιάννης; Θα μπορούσε να το έχει πει απευθείας στον Λαμπρία, για να την προωθήσει στο «παιδί που κάνει τηλεοπτικό». Ομως, ήθελε να δείξει πως σεβόταν και τη θέση μου και τη δουλειά μου. Εννοείται πως η φωτογραφία την επομένη κυριαρχούσε στη σελίδα και εννοείται πως ο Διακογιάννης το απόγευμα ήρθε να με ευχαριστήσει. «Μα τι λέτε; Αλίμονο», είπα εγώ βλακωδώς. «Τόσο όμορφη κοπέλα», πρόσθεσα. «Είναι η κόρη μου», κατέληξε με την υπερηφάνεια του πατέρα, που έκτοτε τη γνώρισα από πρώτο χέρι.
Ο Γιάννης ∆ιακογιάννης ήταν ένας ευπατρίδης. Ενα είδος υπό εξαφάνιση στο κοινωνικό οικοσύστημα. Διαθέτουμε πληθώρα από παντογνώστες, διπλωματούχους, αλαζόνες, καταπατητές της νοημοσύνης μας. Και επειδή οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους, ας εξηγήσω τι εννοώ με τον χαρακτηρισμό «ευπατρίδης». Η κοινή ευπρέπεια, η ευγένεια, η καλλιέργεια, ο σεβασμός απέναντι στο έργο που καλείσαι να επιτελέσεις. Τόσο απλά. Σε αυτά να προσθέσω και το ταλέντο του. Ηξερε να μεταμορφώνει τα αθλητικά γεγονότα σε performance. Δεν φτάνει η μελέτη, ούτε η πληροφόρηση. Χρειάζεται και η έμπνευση. Του «Διακογιάννη η φωνή» ήταν σαν να είναι δίπλα σου στην μπάρα και κουτσοπίνοντας να σου μιλάει. Γιατί δεν καταδέχθηκε ποτέ να γίνει βουλευτής ή υπουργός; Ο Γιάννης Διακογιάννης θα μας λείψει; Μα μας λείπει εδώ και χρόνια. Οχι μόνο στους λάτρεις του αθλητισμού ή στους νοσταλγούς της «Αθλητικής Κυριακής». Λείπει η ποιότητά του στη δημόσια ζωή μας. Ας είχε ένας από τους περισπούδαστους αναλυτές της κατάντιας μας τη δική του ποιότητα, όχι μόνο στον αθλητισμό, και η Ελλάδα θα ήταν άλλη χώρα.
