Εξ αφορμής ενός λάθους σε ψηφοφορία που έγινε αργά προχθές το βράδυ από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, αναδείχθηκαν εκ νέου τα χαρακτηριστικά ενός εξόχως προβληματικού «περιβάλλοντος» εντός του οποίου λειτουργεί το πολιτικό προσωπικό.
Η εισηγήτρια του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης Π. Πούλου, αν και στις παρεμβάσεις της είχε καταστήσει σαφές δύο ή και τρεις φορές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζει θετικά τροπολογία με τον αριθμό 1516 σχετικά και με την έκτακτη οικονομική ενίσχυση στο ένστολο προσωπικό του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, την ώρα της (ηλεκτρονικής) ψηφοφορίας πάτησε την ένδειξη «Οχι» στο σύστημα. Το γεγονός καυτηρίασε η Ν.Δ. Οταν έγινε αντιληπτό τι είχε συμβεί, περίπου τα μεσάνυχτα πλέον, από τον ΣΥΡΙΖΑ ελέχθη πως έγινε λάθος και θα υπήρχε διευκρινιστική δήλωση το επόμενο πρωί, δηλαδή χθες. Ετσι και έγινε: κατατέθηκαν δύο έγγραφα υπό τον τίτλο «διευκρίνιση ψήφου» στα οποία η κ. Πούλου σημειώνει ότι εκ παραδρομής αφενός καταψήφισε την τροπολογία 1516 ενώ ήθελε να πει «Ναι», και αφετέρου υπερψήφισε μια άλλη τροπολογία (1517, αρμοδιότητας υπουργείου Ανάπτυξης) ενώ ήθελε να πει «Οχι».
Κατ’ αρχάς, μια τέτοια κίνηση μπορεί να θεωρηθεί μόνο «διευκρίνιση» και όχι «διόρθωση» ψήφου, οπότε στα πρακτικά μένει το γεγονός της αρνητικής ψήφου του ΣΥΡΙΖΑ στη συγκεκριμένη διάταξη. Διόρθωση ψήφου επιτρέπεται μόνον έως τη στιγμή της ανακοίνωσης του αποτελέσματος μιας ψηφοφορίας. Τυπικά, ωστόσο, ούτε αυτή η διευκρίνιση μπορεί να γίνει αποδεκτή: ο ΣΥΡΙΖΑ επικαλείται το άρθρο 72Α του Κανονισμού για τη «διευκρινιστική» δήλωσή του, αλλά το συγκεκριμένο άρθρο αφορά δυνατότητα διόρθωσης μόνο σε ονομαστική ψηφοφορία. Εν προκειμένω διεξήχθη, ως είθισται, δι’ αντιπροσώπων: ο κάθε εισηγητής ψηφίζει εκπροσωπώντας όλη την Κοινοβουλευτική Ομάδα στην οποία είναι μέλος.
Τα πράγματα έγιναν κάπως χειρότερα στη συνέχεια, καθώς σε ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να μπερδεύει κι άλλο τις τροπολογίες, αφού αυτή τη φορά «χρεώνει» στο υπουργείο Μετανάστευσης την με αριθμό 1517 τροπολογία του Ανάπτυξης που ήθελε να καταψηφίσει.
Στα τόσα μεγάλα και σοβαρά που συμβαίνουν, η ενασχόληση με τέτοιες «λεπτομέρειες» μπορεί να φαντάζει ανούσια ή και περιττή πολυτέλεια. Είναι γνωστό, ωστόσο, το τι λέγεται ότι μπορεί να κρύβεται στις λεπτομέρειες. Και όταν αυτές αφορούν την ποιότητα της κοινοβουλευτικής λειτουργίας και, κατ’ επέκταση, την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, μπορούμε να κάνουμε ότι δεν (τις) βλέπουμε;
