«Είμαστε Ευρωπαίοι. Προτιμάμε να κρυώσουμε από το να ξεπουληθούμε», καταλήγει η (παθιασμένη) δήλωση της προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου, Ρομπέρτα Μετσόλα, μετά τον πολιτικό σεισμό που προκλήθηκε από την υπόθεση χρηματισμού μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Η καταληκτική πρόταση της κ. Μετσόλα δεν σχετίζεται τόσο με το σκάνδαλο του Κατάρ όσο με την ασφυκτική άσκηση πίεσης του Βλαντιμίρ Πούτιν ώστε να καμφθούν οι αντιστάσεις των Ευρωπαίων και να πάψει η υποστήριξη προς την Ουκρανία.
Η πρόταση συνιστά ωραίο φινάλε σε μια μαχητική δήλωση. Προκαλεί μια κάποια ανάταση σε όσες και όσους έχουμε αποκαρδιωθεί από την υπόθεση που ξεσκέπασαν οι βελγικές αρχές το περασμένο Σαββατοκύριακο. Μοιάζει, ωστόσο, κάπως ξεκάρφωτη με τη φασαρία που έχει ξεσπάσει. Ή μήπως όχι;
Η ουσία της πρότασης, και το αίνιγμά της, αν θέλετε, βρίσκεται στο πρώτο της μισό: Είμαστε Ευρωπαίοι. Ωραία φράση· μας αγκαλιάζει όλους και θέλουμε (πολλοί από εμάς) να την αγκαλιάσουμε. Ομως τι ακριβώς σημαίνει, στη σκιά ενός τέτοιου σκανδάλου; Είμαστε οι ξιπασμένοι, ούλτρα άπληστοι Ευρωπαίοι που βγάζουμε 25.000 τον μήνα (συν απαλλαγές και άλλα προνόμια) αλλά δεν το έχουμε σε τίποτα «να κατεβάσουμε φούστες και παντελόνια» σε εμίρηδες που σέρνουν πίσω τους αχανείς δεξαμενές με λεφτά; Είμαστε οι Ευρωπαίοι που ποδοπατάμε τις ανοχές των δημοκρατικών θεσμών για να φερθούμε σαν φεουδάρχες αλλοτινών εποχών;
Προφανώς και η κ. Μετσόλα δεν είχε αυτούς τους Ευρωπαίους στον νου της. Κακώς όμως διότι υπάρχουν και αυτοί. Κακώς επίσης διότι όχι μόνον η Εύα Καϊλή αλλά και άλλα πρόσωπα που εμπλέκονται σε αυτή τη θλιβερή υπόθεση είχαν προβεί σε δηλώσεις-διαμάντια για τον «χρυσό αιώνα» που περνάει το Κατάρ όσον αφορά τα δημοκρατικά και εργασιακά δικαιώματα. Πολύ πριν φτάσουμε στον χρηματισμό και τη διαφθορά, θα έπρεπε να ελεγχθούν, σε επίπεδο αξιακό, ιδεολογικό αν θέλετε, οι δηλώσεις εκείνες. Και όχι μόνον για τους τύπους: φανταστείτε ο κ. Ανδρουλάκης να είχε διαγράψει την κ. Καϊλή από την ώρα που έκανε εκείνη την άθλια δήλωση, σε πόσο ευνοϊκότερη θέση θα ήταν τώρα πολιτικά και κοινωνικά. Ηταν μια χαμένη ευκαιρία την οποία προσπάθησε να ισοφαρίσει με τα αστεία περί της κ. Καϊλή ως «Δούρειου Ιππου» της Ν.Δ.
Αλλά αυτά είναι ασήμαντα. Το σημαντικό είναι ότι ως ηθική υπόσταση η Ευρωπαϊκή Ενωση δέχθηκε βαρύ πλήγμα. Βαρύ πλήγμα όμως είναι και για την Ελλάδα η υπόθεση αυτή.
Βεβαίως, δεν είναι η πρώτη φορά που χρηματίζονται δημόσιοι αξιωματούχοι. Ολο αυτό όμως ήρθε σε μια κρίσιμη συγκυρία για την αξιοπιστία και το δοκιμαζόμενο σθένος της Ευρώπης απέναντι σε απειλές. Ισως, εντέλει, η καταληκτική πρόταση της κ. Μετσόλα να μην είναι τόσο ξεκάρφωτη…
