Και ξαφνικά, οι πολίτες της Ευρώπης πληροφορήθηκαν πριν από λίγες μέρες ότι η συνταγματική τάξη της Γερμανίας απειλείται όχι από ακροδεξιούς οργισμένους νέους με ξυρισμένα κεφάλια, που κραδαίνουν μπαστούνια του μπέιζμπολ, αλλά από ευυπόληπτους πολίτες, πρώην στρατιωτικούς, λογιστές, δασκάλους, ακαδημαϊκούς, με επικεφαλής τον γόνο μιας παλιάς οικογένειας πριγκίπων – του Οίκου των Ρόις της Θουριγγίας.
Η υπόθεση βέβαια δεν ήταν νέα. Βρετανικό συντηρητικό περιοδικό δημοσίευε στις αρχές Νοεμβρίου άρθρο περί του θέματος, με τον σαρκαστικό τίτλο «Ζήτω ο Κάιζερ», που αναφερόταν στα «εσώτερα του ακραίου μοναρχικού κινήματος στη Γερμανία», αλλά και στην ταυτότητα μελών της οργανώσεως.
Φιλομοναρχικές οργανώσεις υπάρχουν σε όλες τις χώρες όπου έχει καταλυθεί η μοναρχία. Στη Γερμανία, η οργάνωση των «Πολιτών του Ράιχ» υποστηρίζει ότι η λεγομένη Επανάσταση του Νοεμβρίου του 1918, που εξανάγκασε σε παραίτηση τον αυτοκράτορα, στερείται νομικής βάσεως. Κάποιοι θεωρούν ότι ο τρισέγγονος του Γουλιέλμου Β΄, Γκέοργκ Φρίντριχ, είναι ο μόνος νόμιμος κυβερνήτης τού «μήποτε καταλυθέντος Ράιχ». Αυτά και άλλα εξωτικά, παρόμοια…
Αλλά η οργάνωση των «Πολιτών του Ράιχ» δεν φαίνεται να συμμετείχε στη συνωμοσία για την κατάλυση του πολιτεύματος. Ηγέτης του «αλλοπρόσαλλου κινήματος» φέρεται ο πρίγκιπας Heinrich XIII. Σε μια 15λεπτη ομιλία του, στη Ζυρίχη, το 2019, αφού εξήρε τα πλεονεκτήματα της διοικήσεως της Θουριγγίας επί των ηγεμόνων του Οίκου των Ρόις, κατέληξε:
«Και εάν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, πήγαινες τότε στον πρίγκιπα. Σε ποιον υποτίθεται ότι θα πας σήμερα; Στον τοπικό ομοσπονδιακό σου βουλευτή ή στην Ε.Ε.; Καλή επιτυχία». Ακλόνητο τω όντι επιχείρημα. Διερωτάται πράγματι κανείς εάν πρόκειται για ιταλική opera buffa ή για μια αδέξια «επανάληψη» του «πραξικοπήματος της μπιραρίας», που είχε επιχειρήσει ο Αδόλφος Χίτλερ τον Νοέμβριο του 1923, στο Μόναχο της Βαυαρίας.
Η μεταναστευτική πολιτική της Μέρκελ, το 2015, οδήγησε στην είσοδο προσφύγων στη Γερμανία, με αποτέλεσμα την αποξένωση πολύ μεγάλου αριθμού Γερμανών πολιτών.
Αλλά ίσως τίποτε από τα δύο. Το ουσιώδεις είναι ότι αναλυτές έσπευσαν να ερμηνεύουν το φαινόμενο και κάποιοι από αυτούς απέδωσαν την ευθύνη στην παρακμή του γερμανικού πολιτικού συστήματος, στοχοποιώντας βέβαια πρωτίστως την τέως καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ.
Διότι ήταν η κ. Μέρκελ που η μεταναστευτική της πολιτική, το 2015, οδήγησε στην είσοδο προσφύγων στη Γερμανία, με αποτέλεσμα την αποξένωση πολύ μεγάλου αριθμού Γερμανών πολιτών.
Οπως επίσης ήταν –κατά την άποψή τους– και πάλι η κ. Μέρκελ υπεύθυνη για την εξάρτηση της Γερμανίας και όλης της Ευρώπης από το ρωσικό αέριο. Αν και η πολιτική αυτή υπήρξε διακομματική και προωθήθηκε με επιμονή από τη γερμανική βιομηχανία.
Ταυτόχρονα, η αριστερή – φιλελεύθερη πολιτική του διαδόχου της, Ολαφ Σολτς, που έσπευσε να αποδώσει δικαίωμα ψήφου στους νέους των 16 ετών, διευκόλυνε τους μετανάστες να αποκτήσουν γερμανική υπηκοότητα.
Αυτό είναι το κλίμα που καλλιεργείται ήδη από κάποιους αναλυτές, που ορισμένοι εξ αυτών σπεύδουν να επισημάνουν ότι η πρόσφατη συνωμοσία ενδέχεται να μην είναι η τελευταία. Ισως να είναι η αρχή ενός συγχρόνου γοτθικού μυθιστορήματος.
