Αν το «White Lotus» ήταν ταινία και είχε προβληθεί τη δεκαετία του 1990, πριν δηλαδή ο όρος «τηλεοπτική σειρά» αποκτήσει την αίγλη και το καλλιτεχνικό βάθος που διαθέτει σήμερα, ο Μάικ Γουάιτ θα ήταν χωρίς αμφιβολία μία από τις σημαντικότερες περσόνες του Χόλιγουντ. Θα ξέραμε το πρόσωπό του ή άβολες λεπτομέρειες από την προσωπική του ζωή, όπως η πρόσφατη συμμετοχή του στο αμερικανικό «Survivor», φτάνοντας μάλιστα ένα βήμα από το έπαθλο. Αλλά για κάποιο λόγο οι σεναριογράφοι και οι σκηνοθέτες που κάνουν κυρίως καριέρα στην τηλεόραση, δυσκολεύονται να φτάσουν το στάτους διασημότητας και αναγνωρισιμότητας που έχουν οι συνάδελφοί τους στον κινηματογράφο. Ας είναι.
Ομως ο Μάικ Γουάιτ μάς έχει συνηθίσει σε ανατροπές· η πρώτη του μεγάλη επιτυχία στην τηλεοπτική βιομηχανία ήταν μία από τις υποτιμημένες σειρές στην ιστορία της τηλεόρασης, που είδαμε πριν από σχεδόν δέκα χρόνια. Ηταν το αξέχαστο «Enlightened», με τη Λόρα Ντερν σε έναν από τους πιο περίπλοκους ρόλους της καριέρας της· κι ένα παραπάνω από αξιοσημείωτο πρώτο δείγμα του ταλέντου του Γουάιτ να εμβαθύνει τους χαρακτήρες που φτιάχνει, να μην κατεδαφίζει τα στερεότυπα επενδύοντας σε νέες καρικατούρες και, κυρίως, να μας παραδίδει ένα πολυπρόσωπο, συναρπαστικό σύμπαν από αντιφάσεις, επιθυμίες, απωθημένα, που ξεγυμνώνεται μπροστά στα μάτια μας και το οποίο κατοικεί (πολύ) πέρα από την επικράτεια του καλού και του κακού. Αυτό κάνει τώρα και στη δεύτερη σεζόν του «White Lotus». Οσοι νόμιζαν ότι ο Γουάιτ είναι ένας μπούμερ που πήγε να σνιφάρει από τη χρυσόσκονη της woke culture διαψεύδονται πανηγυρικά. Δεν υπάρχουν μόνο κακομαθημένοι πλούσιοι ή ιθαγενείς θύματα. Υπάρχουν μόνον άνθρωποι ικανοί για όλα: για το καλύτερο, αλλά και για το χειρότερο. Αυτό είναι το ωραίο μάθημα του Μάικ Γουάιτ.
