Στο γκαράζ του πλοίου, έχοντας μόλις βγει από το αυτοκίνητό μου, πρώτα τα άκουσα πίσω μου. Φώναζαν δυνατά. Σαν κλάμα γοερό, σπαρακτικό έφταναν οι φωνές τους στα αυτιά μου. Μετά τα είδα. Δεκάδες κατσικάκια στην καρότσα ενός φορτηγού. Ορθια, στριμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, τρομαγμένα από τους δυνατούς ήχους του πλοίου και των οχημάτων. Δεν μπορούσαν να κουνηθούν, μόνο έβγαζαν τα κεφάλια τους από τα κάγκελα και κοιτούσαν δεξιά και αριστερά με αγωνία.
Προορισμός τους το λιμάνι του Λαυρίου. Μετά, έπειτα από ένα πολύωρο, επώδυνο, βασανιστικό ταξίδι, κάποιο σφαγείο. Εκεί θα κλείσει ο σύντομος κύκλος της ζωής τους, θα εκπληρωθεί ο σκοπός της ύπαρξής τους στον κόσμο «μας»: από τα βοσκοτόπια του νησιού του βορείου Αιγαίου όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν θα βρεθούν στα ψυγεία των αθηναϊκών κρεοπωλείων και, εντέλει, στα πιάτα των καταναλωτών. Εφυγα τρέχοντας. Φτάνοντας στην καμπίνα μου ξέσπασα σε κλάματα. Τόσος πόνος δεν αντέχεται…
Να το διευκρινίσω εξαρχής για να προλάβω κάποια ειρωνικά μειδιάματα (και να μην τα προλάβω, για να είμαι ειλικρινής, καθόλου δεν με πειράζει): Δεν έχω καμιά φιλοδοξία να ξεκινήσω σταυροφορία κατά της κρεοφαγίας, δεν είμαι ινφλουένσερ, μέχρι πρόσφατα έτρωγα κι εγώ κρέας, οι γευστικές μνήμες μου περιλαμβάνουν τη γεμιστή κατσικίσια πλάτη, ψημένη πάνω σε αμπελόβεργες, σπεσιαλιτέ της γιαγιάς της Στάσας, τα εξαίσια γιουβαρλάκια αυγολέμονο και την κοτόσουπα – βάλσαμο της μαμάς και άλλα πολλά… ζώα.
Το θέμα δεν είναι η κατανάλωση κρέατος αυτή καθαυτή, είναι ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στα παραγωγικά ζώα, η βία που τους ασκούμε. Από τη μια η υπερεξάντληση των φυσικών πόρων στον πλανήτη, οι φρικαλεότητες της βιομηχανικής κτηνοτροφίας, η καταστροφή των βιοτόπων, η κακοποίηση των ζώων κι από την άλλη η ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος και προάσπισης της δημόσιας υγείας: το ένα επηρεάζει το άλλο, σαν κρίκοι στην ίδια αλυσίδα, ας το συνειδητοποιήσουμε. Αναμφίβολα, οι διατροφικές επιλογές είναι για τον καθένα μας ένα προσωπικό μονοπάτι και καθορίζονται από διάφορους παράγοντες, ατομικούς και συλλογικούς. Αλλά έχουμε δύναμη στο πιρούνι μας.
Σκεφτείτε πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν κάθε μέρα, όταν καθόμασταν στο τραπέζι, ενεργοποιούσαμε τη συμπόνια και τη λογική μας. Ο Τολστόι έγραψε ότι η ύπαρξη σφαγείων συνδέεται με την ύπαρξη πεδίων μαχών. Το βρίσκω υπερβολικό. Θα συμφωνήσω όμως με τον Τζόναθαν Σάφραν Φόερ («Τρώγοντας ζώα», εκδόσεις Μελάνι, 2010): «Η συμπόνια είναι ένας μυς που με συχνή χρήση γίνεται πιο δυνατός. Αν επιλέγαμε συστηματικά την καλοσύνη απέναντι της απάνθρωπης σκληρότητας, θα αλλάζαμε κι εμείς σαν άνθρωποι».
